เก่า ริมผามีหมอกเบาบาง ภายในหมอกมีหญิงสาวที่ยืนถือร่มอยู่คนหนึ่ง
หญิงสาวผู้นั้นคิ้วและดวงตาเป็นเส้น ดูคล้ายอ่อนโยน แต่สายตากลับเฉยชา อารมณ์ทั้งสองอย่างผสมอยู่ด้วยกัน ทำให้คนดูเกิดความประทับใจอย่างมาก
วิธีวาดที่จิตรกรผู้นั้นใช้มีความซับซ้อน สีสันที่ใช้วาดท้องฟ้ายามค่ำคืนและภูเขามีความองอาจเปิดเผย แต่ลายเส้นของดวงดาวและหญิงสาวกลับมีความละเอียดละออเป็นอย่างมาก
ผู้ที่ชมวาดภาพเกิดความรู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นมา อารมณ์ของจิตรกรในเวลานั้นคล้ายกำลังสับสนเหมือนอย่างวิธีการวาดของเขา
“คนผู้นั้นระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก อยู่เงียบๆ ไม่ยอมลงมือ เฝ้ารอคอยอยู่ที่ทางใต้ กว่าจะหาตัวมาได้ค่อนข้างใช้เวลาขอรับ” กู้ชิงกล่าวต่อ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูภาพวาดอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร
ภาพนี้ย่อมต้องดีอย่างมาก ไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่จะมีชื่อเสียงขนาดนี้
นางเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ย่อมต้องมองออก
แต่นางรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ —– หญิงสาวที่อยู่ในภาพวาดคล้ายว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ปัญหาอยู่ที่ว่าถึงแม้จะเก็บรักษาเอาไว้ดีมาก แต่ขอบของมันก็ยังมีคราบสีเหลืองและเปื่อยยุ่ย ยุคสมัยยาวนานเป็นอย่างมาก ดูแล้วหญิงสาวที่อยู่ในภาพวาดน่าจะเป็นคนเมื่อหลายร้อยปีก่อนหรืออาจจะเป็นพันปีก่อน แล้วนางจะไปเคยเห็นคนผู้นี้ได้ที่ไหนกัน?
นางครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “ส่งกลับไปแล้วกัน”
นี่คือเรื่องที่จิ๋งจิ่วมอบหมายเอาไว้ กู้ชิงย่อมต้องจัดการให้ดี
จากนั้น
