เขาอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือเข้าไปช่วย
ในสายตาของคนผู้นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังและเหลวไหล
หากในเวลานี้เขายังคิดทัน เขาคงจะคิดว่าพวกเจ้าอยู่ใกล้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ช่วยข้า?
ต่อให้ไม่ช่วยข้า ทำไมพวกเจ้าถึงจะมองดูข้าตายไปอย่างเงียบๆแบบนี้?
ผ่านไปไม่นาน คนผู้นั้นหมดแรง จมลงไปยังใต้น้ำ สองมือที่ยื่นขึ้นมาตบไปบนใบบัวอย่างไร้เรี่ยวแรงสองสามที
จิ๋งจิ่วและกั้วตงยังคงไม่ขยับ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ของจริง”
กั้วตงรู้สึกแปลกใจ กล่าวว่า “ข้าก็ไม่เคยสงสัยมาก่อนว่านี่จะเป็นของปลอม”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ข้านึกว่าเจ้าอยากจะดูสถานการณ์ให้มั่นใจก่อนค่อยตัดสินใจ”
กั้วตงมองเขาพลางกล่าว “ตอนนี้ค่าทำอะไรไม่ได้ ถ้าจะช่วยก็ต้องเป็นเจ้าลงไปช่วย”
……
……
คนผู้นั้นนอนอยู่บนพื้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ สำลักน้ำออกมาเป็นระยะ ดูคล้ายปลาทองที่กำลังจะตาย
คนผู้นั้นอายุยังน้อย ดูจากเสื้อผ้าแล้วน่าจะเป็นคุณชายของตระกูลที่มีเงิน ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงมาอยู่ที่บึงน้ำที่ห่างไกลผู้คนในเวลาเช้าแบบนี้ ทั้งยังเกือบจะจมน้ำตาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดคุณชายผู้นั้นก็มีแรงขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก โค้งตัวคารวะจิ๋งจิ่ว กล่าวขอบคุณที่ช่วยชีวิต
จากนั้นเขาหมุนตัวไปทางกั้วตงที่นั่งอยู่ในรถเข็น คิดอยากจะกล่าวขอบคุณ แต่ร่างกายกลับนิ่งแข็งไป
หญิงสาวที่อยู่ในรถเข็นดูเหมือน
