จว่าตานปีศาจของมันไม่มีประโยชน์อะไร จึงเผาศพทิ้งแล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
ลวดลายที่อยู่บนผนังและบนพื้นเหล่านั้นดูจางลงไปกว่าเดิม ข่ายพลังเสียหาย ไม่สามารถใช้ได้อีก
กั้วตงมองเขาพลางกล่าวว่า “ข่ายพลังไม่เลว”
สิ่งที่จิ๋งจิ่วใช้ก็คือเพลงกระบี่แบกสวรรค์ แต่จะบอกว่าเป็นข่ายพลังก็ไม่ผิดเช่นเดียวกัน
เมื่อได้กลิ่นเหม็นคาวจากด้านนอกถ้ำ กั้วตงก็เลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “ยังจะอยู่ที่นี่หรือ?”
“เราจะไปแล้ว”
จิ๋งจิ่วเดินมาหน้ากองกระดูก ลากรังไหมเดินออกไปด้านนอกถ้ำ
เขาหันหลังให้แก่ทะเล เดินข้ามยอดเขาภายใต้แสงดาวที่ส่องลงมาอีกครั้ง ในตอนที่มาถึงหมู่บ้านแห่งนั้น มันก็ใกล้จะถึงเวลารุ่งสางแล้ว
จิ๋งจิ่วลากกั้วตงเดินมาถึงหน้าเรือนหลังใหญ่ที่อยู่ด้านนอกสุดของหมู่บ้าน
เรือนของตาเฒ่าซุนสร้างเอาไว้ดีมาก มุมทิศใต้และตะวันออกมีหอธนูตั้งอยู่ อย่าว่าแต่ป้องกันคนที่แข็งแกร่งเลย ต่อให้ทางการอยากจะโจมตีก็ยังยากลำบาก
ประตูด้านข้างของเรือนแข็งแรงเป็นอย่างมาก ผิวเหล็กห่อหุ้มไม้แข็ง หนาสามชุ่น ตัวสลักประตูเองก็มีขนาดที่ใหญ่อย่างมาก
สิ่งเหล่านี้ย่อมไม่อาจขวางจิ๋งจิ่วได้
เขาเดินไปที่หน้าประตู โบกมือขวา สลักประตูที่อยู่ด้านในเปิดออกอย่างเงียบเชียบ
ภายในเรือนเงียบสงัด ไม่มีแสงไฟ แล้วก็ไม่มีเสียงคน
จิ๋งจิ่วลากกั้วตงมาถึงคอกม้า จูงม้าออกมาตัวหนึ่ง จากนั้นมองหาตู้โดยสาร
มือซ้ายเขาถือบังเหียนม้าอยู่ มองดูตู้โดยสาร จากนั้นมองดูม้า
