ู้ชิง
แมวขาวฟุบหมอบอยู่บนตั่งหยกเหมันต์ นอนกอดจักจั่นเหมันต์เอาไว้ ดวงตาหลับสนิท ส่งเสียงกรนเบาๆ
ออกจากชิงซานครั้งนี้ มันไม่ได้สู้กับมังกรชางหลง แล้วก็ไม่มีโอกาสได้ลอบโจมตีเจี้ยนซีไหล เอาแต่เลี้ยงเด็กอยู่ในเมืองเจาเกอมาสามปี ช่างน่าเบื่อจริงๆ
จิ๋งจิ่วจะตายหรือจะรอด มันไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย หากตายไปก็ยิ่งดี เพราะมันอยากจะให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นั้นรีบๆ ตายไปเสีย และบนโลกนี้คนที่คิดเหมือนอย่างมันน่าจะมีอีกมาก
มันพลันลืมตาขึ้น คิดถึงไม้วิญญาณอัสนีที่ยังอยู่ใต้ยอดเขาซั่งเต๋อ ม่านตาหดเล็กลง ในใจครุ่นคิดว่าจิ๋งจิ่วเจ้ายังตายไม่ได้ … ข้าเอาไม้วิญญาณอัสนีกลับมาจากเจ้าหมาบ้าตัวนั้นไม่ได้
หยวนฉวี่เองก็ไม่ได้เศร้าเสียใจอะไร เพียงแค่รู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้ว่ากระบี่ของเทพกระบี่ซีไห่มันหมายความว่าอะไร
การสงบนิ่งของเจ้าล่าเยวี่ยทำให้กู้ชิงค่อนข้างกังวล
ริมผาไม่มีเก้าอี้ไม้ไผ่ มีคนอยู่คนหนึ่ง
เหอจานนั่งอยู่ตรงนั้น คล้ายวิญญาณออกจากร่าง
วันนี้ร่างของเผยไป๋ฟ่าถูกส่งกลับไปยังสำนักอู๋เอินเหมินโดยฟางจิ่งเทียน ไม่รู้ว่าเมื่อถึงตอนนั้นในเขาว่านโซ่วจะมีภาพเป็นอย่างไร
ซูจึเย่คือเพื่อนที่เขาเชื่อใจ ดังนั้นเขาจึงลงมือช่วยอีกฝ่ายที่เมืองอี้โจว อีกทั้งแนะนำให้ถงเหยียนรู้จัก ถึงได้เกิดแผนการลอบสังหารเทพกระบี่ซีไห่นี้ขึ้นมา
ใครจะไปคิดบ้างว่าซูจึเย่นั้นแอบทรยศพวกเขาไปตั้งนานแล้ว เทพกระบี่ซีไห่รู้แ
