ผนการนี้ล่วงหน้า แล้วจะเกิดเรื่องได้อย่างไร?
ท่านเผยตายแล้ว ถงหลูตายแล้ว กั้วตงเป็นตายไม่รู้…นี่ล้วนแต่เป็นความผิดของเขา
เหอจานนั่งอยู่ริมผา มองดูไอหมอกที่อยู่ตรงหน้า ภายในดวงตาเองก็มีไอหมอกปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง เสียงแหบพร่าและแผ่วเบา
“เป็นความผิดของข้าเอง”
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมาริมผา ยืนไพล่หลังอยู่ด้านหลังของเขา
กู้ชิงและหยวนฉวี่คิดว่านางจะพูดปลอบเหอจาน
ใครจะไปคิดบ้างว่าจู่ๆ นางพลันถีบเหอจานตกลงไปด้านล่างหน้าผา
เมื่อไม่ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของพวกไร้ประโยชน์ ในที่สุดโลกก็เงียบสงบลง ความกลัดกลุ้มที่อยู่ในใจนางเองก็คลายลงไปบ้าง
“ยอดเขาซื่อเยวี่ยบอกว่าของวิเศษที่ชื่อว่าผ้าธารชำระชิ้นนั้นน่าจะมาจากสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย”
เจ้าล่าเยวี่ยมองไปทางกู้ชิงที่กำลังตกตะลึง กล่าวว่า “เจ้าจับเขาส่งกลับไป”
ด้านล่างหน้าผามีเสียงตะโกนที่แฝงเอาไว้ด้วยความเจ็บปวดของเหอจาน “ข้าไม่ไปสำนักชี!”
เจ้าล่าเยวี่ยไม่สนใจเขา หมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ
ในเวลานี้หยวนฉวี่ถึงได้รู้ว่าที่แท้อารมณ์ของอาจารย์นั้นแย่อย่างมาก
กู้ชิงรับรู้ได้อย่างชัดเจน ไหนเลยจะกล้าพูดอะไร จึงรีบตะโกนบอกให้เหล่าวานรลงไปพาตัวเหอจานกลับขึ้นมา
……
……
เขาอวิ๋นเมิ่งคล้ายดินแดนแห่งเซียนอย่างแท้จริง
ริมผามีต้นสนทอดยาว หอสูงเร้นกายอยู่ในหมู่เมฆ กะเรียนเซียนกระพือปีกอยู่ด้านใน โฉบผ่านสายรุ้งไปเก็บผลไม้เซียนกลับมา
ถงเหยียนยืนอยู่ริมหอสูง มองภาพที่อยู่ตรงหน้า นิ่
