ม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะใช้กระบี่เซียนแห่งยมโลกเลย ได้แต่ต้องใช้สองเท้าของตัวเองค่อยๆ ลากร่างกายไป
ด้านนอกป่ามีถนนดินอยู่เส้นหนึ่ง ขรุขระไม่เรียบ รอยล้อรถและรอยเท้าวัวดูจางลงแล้ว เหมือนเวลาปกติจะไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมา
จิ๋งจิ่วค่อยๆ เดินลากกั้วตงไปข้างหน้า
เขาคิดถึงตอนที่ตนเองออกมาจากหมู่บ้านในภูเขาพร้อมกับหลิ่วสือซุ่ย จากนั้นตามอาจารย์ม่อกลับมายังชิงซาน เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดในตอนนั้นตัวเองถึงรู้สึกว่าการเดินนั้นดีมาก
จากนั้นเขาเริ่มคิดถึงรถม้าของตระกูลกู้คันนั้น
……………………………………………………..
