จากไปทั้งแบบนี้ จึงยืนกรานที่จะอยู่เป็นเพื่อนเขา
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มานั่งพูดกล่อมเขา เหตุผลหลักๆ เป็นเพราะขี้เกียจพูด เขาเอาแมวออกมาจากในแขนเสื้อแล้วยื่นให้ กู้ชิงพลางกล่าวว่า “เจ้านั่งข้างหลัง”
ครั้นพูดประโยคนี้จบ กระบี่เหล็กก็พุ่งออกมาจากด้านในร่างกายเขา ลอยนิ่งๆ อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืน สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ
หลังถูกกัดกร่อนอยู่ในบึงน้ำสีเขียวมาเป็นเวลาสามปี รอยไหม้ที่อยู่บนผิวนอกของกระบี่แลดูแวววาวขึ้นกว่าเดิม แต่ไม่ได้หดเล็กลง ในทางกลับกัน มันกลับขยายกว้างขึ้น เพียงพอให้คนหลายคนนั่งได้
แต่สิ่งที่กู้ชิงสนใจกลับเป็นเรื่องอื่น เขามองดูกระบี่เหล็กอย่างยินดี
จิ๋งจิ่วเข้าสู่สภาวะมิประจักษ์มาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถเอากระบี่เข้าไปเก็บไว้ในร่างกายได้ แล้วก็ไม่สามารถเลี้ยงให้กลายเป็นผีกระบี่ได้ ดังนั้นเขาจึงเดินทางออกจากชิงซาน แอบเข้าไปในคุกสะกดมาร
ตอนนี้กระบี่เหล็กได้รวมเป็นหนึ่งกับเขาแล้ว นี่แสดงให้เห็นว่าเขาแก้ไขปัญหาทั้งหมดได้แล้ว อย่างนี้ไม่เท่ากับว่ามีหวังจะเข้าสู่ขั้นคเนจรหรอกหรือ?
กระบี่เหล็กแหวกอากาศพุ่งออกไป บินไปทางตะวันตกเฉียงเหนือภายใต้แสงดาวอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หายลับไปในท้องฟ้าอันมืดมิด
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ด้านหน้า กู้ชิงอุ้มแมวนั่งอยู่ด้านหลัง
ถึงแม้จะมีร่างกายของจิ๋งจิ่วคอยบังอยู่ แต่ลมอันรุนแรงที่พัดเข้ามาจากรอบด้านก็ยังทำให้ใบหน้าของเขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
ตอนนี้สภา
