เติมเข้าไป
ราชินีแคว้นเสวี่ยน่าจะกำลังเลี้ยงลูกอยู่ ไหนเลยจะมีใจมานั่งสนใจว่ามนุษย์กำลังคิดอะไรอยู่
ชาวเมืองในเมืองไป๋เฉิงไม่ทราบถึงความลับเหล่านี้ พวกเขาเพียงแต่รู้ว่าสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ภายในเมืองจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ชาวเมืองที่นี่ล้วนแต่เป็นสาวก ศาสนาที่พวกเขานับถือคือศาสนาที่ผสมกันระหว่างสำนักฌานและนิกายเฟิงเตา ค่อนข้างบ้าคลั่ง แต่ก็ศรัทธาเป็นอย่างมาก
ธงหลากสีจำนวนหลายร้อยผืนประดับประดาเมืองไป๋เฉิงจนดูเหมือนเจ้าสาวคนใหม่ เมื่อมองลงไปจากบนหน้าผากที่จิ๋งจิ่วยืนอยู่ ความจริงธงเหล่านั้นล้วนแต่ชี้ไปยังที่ที่หนึ่ง
วัดเล็กๆ แห่งนั้นที่อยู่ระหว่างเมืองไป๋เฉิงและผาแดง
จิ๋งจิ่วมองดูวัดเล็กๆ แห่งนั้นอย่างเงียบๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังมิได้พูดอะไรออกมา
ในที่สุดร่างกายกู้ชิงก็รู้สึกอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เขากล่าวเสียงสั่นว่า “อาจารย์ ท่านกำลังหาคนหรือขอรับ?”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืมคำหนึ่ง จากนั้นกล่าวว่า “ได้ยินว่ากั้วตงจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่บ่อยๆ”
กู้ชิงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินชื่อนี้
มิใช่ไป๋เจ่า แต่ยังมีกั้วตงอีกหรือนี่?
นางเป็นศิษย์ของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยไม่ใช่หรือ? ได้ยินว่าหน้าตาค่อนข้างธรรมดา…เอาล่ะ อาจารย์ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องหน้าตา
“อาจารย์อาเจ้ารออาจารย์อยู่ที่นี่ปีกว่า ที่วัดเล็กๆ แห่งนั้นขอรับ”
กู้ชิงพลันก
