งพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เสียงเบาๆ
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ในเงามืดภายในห้อง มองดูดอกไม้ที่ร่วงตกลงมาในมือดอกนั้น นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ในเวลานี้ กู้ชิงได้เสร็จสิ้นงานในหนึ่งวันของตน กลับจากในวังมายังเรือนตระกูลจิ๋ง
สามปีที่ผ่านมา เขาพักอยู่ที่นี่มาโดยตลอด มีเพียงช่วงสิบกว่าวันนี้ที่ตัวเขาและตระกูลจิ๋งถูกเรือนตระกูลเจ้ารับตัวไป
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตระกูลกู้รู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไร
เพียงแต่ที่นี่คือเมืองเจาเกอ ต่อให้ตระกูลกู้จะรอบคอบแค่ไหน มีเงินแค่ไหน ก็ไม่มีทางเปรียบกับตระกูลเจ้าได้
กู้ชิงเดินไปยังโถงด้านหน้าก่อน กล่าวถามเรื่องเรียนของจิ๋งหลีและเรื่องการทำงานในวัดไท่ฉางของจิ๋งซางอย่างห่วงใยตามปกติ เมื่อได้ยินสิ่งที่จิ๋งหลีเล่าให้ฟัง เขาพลันตกตะลึงไปทันที
เขาประกบมือกล่าวลา หมุนตัวเดินออกมาจากโถงด้านหน้าท่ามกลางรอยยิ้มของคนในตระกูลจิ๋ง
เขากลับมายังห้อง ผลักประตูแล้วพุ่งเข้าไป ก่อนกล่าวอย่างยินดีว่า “อาจารย์ ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ?”
ในขณะที่พูด เขาก็หมอบคารวะลงไปกับพื้น
จิ๋งจิ่วเก็บดอกไม้ที่อยู่ในฝ่ามือ มองเขาพลางกล่าว “ลุกขึ้น”
กู้ชิงทั้งดีใจ ทั้งรู้สึกสงสัย แล้วก็มีความรู้สึกกังวล มองดูคล้ายว่าอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป สุดท้ายก็ไม่กล้าถามอะไรออกมา
“สามปีนี้ข้าอยู่แต่ในคุกสะกดมาร”
“ปัญหาผีกระบี่แก้ไขแล้ว”
“คนที่หนีออกมาจากคุกสะกดมารก็คือข้า”
“จักรพรรดิแห่งหมิงข้าเป็นคนปล่อยออกมา”
จ
