เมื่อได้ยินประโยคนี้ จิ๋งจิ่วรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ
ในสายตาเขามองว่าตนเองยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน แต่เขากลับไม่รู้ว่าในสายตาของคนอื่น หน้าตาผิวพรรณเขากลับดูใสกระจ่างราวกับเซียน
จนกระทั่งคิดถึงสิ่งที่จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวเตือนในตอนนั้น จิ๋งจิ่วถึงได้เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ในเวลาเดียวกันนี้เอง มีสายลมพัดผ่านโถงทางเดินเข้ามา กลิ่นดอกไม้กระทบเข้ากับใบหน้าของเขา
เขางับเข้าไปคำหนึ่ง พลังภายในร่างกายขุ่นมัวเล็กน้อย ความรู้สึกลอยล่องพลันลดลงไป
ไป๋เจ่ากระพริบตา ในใจครุ่นคิดว่าตัวเองตาลายหรือเปล่า แต่นางก็ยังรู้สึกว่าจิ๋งจิ่วเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อนอย่างมาก
“เจ้ามาเมืองเจาเกอทำอะไร?” จิ๋งจิ่วกล่าวถาม
ไม่เจอกันนานหลายปี จู่ๆ พลันได้ยินคำถามแบบนี้ หากเปลี่ยนเป็นหญิงสาวคนอื่น เกรงว่าคงจะผิดหวังและรู้สึกโมโหอย่างแน่นอน
แต่ไป๋เจ่ารู้ว่านิสัยของเขาเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว หาได้จงใจเย็นชาหรือว่ารักษาระยะห่างไม่ นางจึงเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย
“ข้ามาตำหนักองค์ชายจิ่งซินตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ก่อนหน้านี้”
ในตอนที่นางออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง เมืองเจาเกอยังคงเงียบสงบ ใครจะไปคิดบ้างว่าคุกสะกดมารจะเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น
ตอนนี้ตำหนักองค์ชายจิ่งซินกลายเป็นคุกแห่งหนึ่ง นางย่อมไม่เข้าไปอีก ดังนั้นจึงแวะมาเยี่ยมที่เรือนตระกูลจิ๋ง
นางไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วอยู่ที่นี่ แต่นางก็มาที่นี่เพราะเขา
สิ่งที่เรียกว่าพบกันโดยบังเอิญ อ
