ักจงโจวกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุดแล้ว
การตามหาคนร้ายตัวจริง หรือใช้การตามหาคนร้ายตัวจริงเพื่อระบายความโกรธก็กลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ —- มังกรชางหลงตายด้วยน้ำมือของจักรพรรดิแห่งหมิง แล้วใครเป็นคนปล่อยจักรพรรดิแห่งหมิงออกมา?
จางอี๋อ้ายไม่ถูกลงโทษใดๆ เหตุผลนั้นยิ่งชัดเจน นั่นเป็นเพราะฮ่องเต้ทรงชื่นชอบท่าทีที่เขาแสดงออกมาในเรื่องนี้
เยวี่ยเชียนเหมินรู้สึกสงสัยว่าในวันนั้นเขาจงใจพูดชื่อพระอาจารย์เหลียงออกมา เพื่อจะโยนความผิดนี้มาให้สำนักจงโจวหรือเปล่า
เยวี่ยเชียนเหมินมองดูจางอี๋อ้ายที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าเย็นชาเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าต่อให้ภายหน้าเจ้าเป็นหมารับใช้ฮ่องเต้อยู่ในเมืองเจาเกอ หรือเจ้าคิดว่านักพรตไป๋จะปล่อยเจ้าไป?
“เรื่องนี้จบลงเท่านี้แล้วกัน ต่อไปห้ามมิให้ใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก” สมณะตู้ไห่มองดูตัวแทนจากแต่ละสำนักและเจ้าหน้าที่พลางกล่าว
ในเวลานี้ตัวแทนจากหลายๆ สำนักถึงได้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วจักรพรรดิแห่งหมิงนั้นถูกขังอยู่ในคุกสะกดมาร และคุกสะกดมารก็คือมังกรชางหลง ขณะเดียวกับที่รู้สึกตกตะลึงก็ย่อมต้องเข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้ จึงพากันรับปาก หากคนบนโลกรู้ความลับเหล่านี้ รู้ว่ามังกรชางหลงกินคนเข้าไป เช่นนั้นมันจะแย่แค่ไหน?
โลกแห่งการบำเพ็ญพรตถนัดปกปิดเรื่องราวเหล่านี้มากที่สุด กระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนไม่มีใครจำได้อีก ก็เหมือนกับเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในสำนักชิงซานตอน
