จริง วัดกั่วเฉิงยินดีให้ฝ่าบาทเสด็จไปบำเพ็ญเพียรเงียบๆ อยู่ที่ป่าเจดีย์ อาตมารับรองว่าไม่มีใครกล้ารบกวนพระองค์”
จักรพรรดิแห่งหมิงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “วัดกั่วเฉิงเงียบสงบ ข้าชอบ ในอดีตข้าเคยพูดกับเขาว่าหากวันหน้าทั้งสองโลกสงบสุขได้จริงๆ ข้าจะแวะไปอ่านคัมภีร์ธรรมะที่นั่น…”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หน้าผากของนักพรตถานพลันสว่างขึ้นมาเล็กน้อย สายตาของหลิ่วฉือเป็นประกาย ทั้งคู่ต่างรู้สึกหวั่นไหว ปู้ชิวเซียวเองก็รู้สึกว่าวิธีนี้ดีที่สุด
พวกเขาต่างเชื่อในคำพูดของจักรพรรดิแห่งหมิง
จักรพรรดิแห่งหมิงถูกนักพรตไป๋ขังเอาไว้ในคุกไท่ฉาง ไม่สามารถออกมาได้ ความเงียบเป็นเวลาหกร้อยปีคือสิ่งยืนยัน หากจะบอกว่ามีใครที่สามารถเข้าไปในคุกสะกดมารเพื่อหาจักรพรรดิแห่งหมิงและปล่อยเขาออกมาได้…ก็ย่อมต้องมีแต่ชางหลงเท่านั้น —- เพราะชางหลงก็คือคุกสะกดมาร และมันก็มีความปรารถนาที่จะกินจักรพรรดิแห่งหมิง
ในท้องฟ้ามีเสียงแค่นหัวเราะของนักพรตไป๋ดังขึ้นมาอีกครั้ง
นางไม่เชื่อคำพูดของจักรพรรดิแห่งหมิง แล้วก็ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของฉานจึ แต่ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ นางเองก็ไม่อยากทำอะไรมาก
มีเพียงคนเดียวที่รู้ว่าจักรพรรดิแห่งหมิงไม่มีทางตอบรับข้อเสนอของฉานจึ นั่นก็คือฮ่องเต้
เพราะจักรพรรดิมิใช่ผู้บำเพ็ญพรต
แล้วก็เป็นจริงดังว่า
“ปัญหาอยู่ที่ว่า ถูกขังอยู่ในป่าเจดีย์ของวัดกั่วเฉิงกลับถูกขังอยู่ในคุกสะกดมารแตกต่างกันอย่า
