ม้ถูกลมที่เกิดจากร่างกายของเขาพัดจนสั่นไหวเบาๆ
ดวงจิตรวมเป็นหนึ่ง
จักรพรรดิแห่งหมิงหัวเราะขึ้นมา
มิใช่เป็นการยิ้มอย่างมีความสุขจากการที่หนีออกมาได้
หากแต่เป็นการหัวเราะที่แฝงเอาไว้ด้วยความสุขุมและเด็ดเดี่ยว
ในตอนที่ถูกยอดฝีมือของเผ่าพันธุ์มนุษย์ล้อมโจมตี เขาเคยถูกยันต์เซียนแผ่นหนึ่งจากนอกท้องฟ้าโจมตีเข้าใส่ สภาวะได้รับความเสียหาย ไม่สามารถกลับไปยังโลกด้านล่างได้ หากในเวลานี้เขาออกไปจากคุกสะกดมาร จะต้องถูกยอดฝีมือล้อมโจมตีอีกครั้งแน่นอน ด้วยสภาวะของเขาในตอนนี้ แทบจะไม่มีหวังที่จะหนีรอดไปได้เลย เขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาเตรียมจะทำอะไร? สร้างความวุ่นวายในคุกสะกดมารอย่างนั้นหรือ?
จักรพรรดิแห่งหมิงบินเข้าไปยังอุโมงค์ที่ทอดยาวเส้นนั้น
ภายในอุโมงค์เต็มไปด้วยลมพายุและกลิ่นเหม็นคาว เขามิได้สนใจแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเขาก็มาถึงปลายสุดของอุโมงค์เส้นนั้น
ปลายสุดของอุโมงค์คือกำแพงโปร่งใสแถบหนึ่ง ดูเหมือนเปราะบาง แต่ความจริงแล้วกลับเป็นม่านพลังที่แข็งแกร่งที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียน
อีกด้านหนึ่งของกำแพงโปร่งแสงคือหุบเหวลึก
หุบเหวที่ดำมืดและเย็นยะเยือก
จักรพรรดิแห่งหมิงมองดูหุบเหวลึก
หุบเหวลึกก็จ้องมองดูเขา
ต่างฝ่ายต่างรักใคร่ซึ่งกันและกัน
