ุกไท่ฉางไม่มีคำว่าเวลาและความว่างเปล่า ความจริงแล้วนั้นเป็นเพียงการกล่าวแบบกว้างๆ เท่านั้น อันที่จริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทะเลอันดำมืดคล้ายเป็นแม่น้ำที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากเศษเสี้ยวของเวลาและความว่างเปล่า ต่อให้เป็นยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ตกลงไปในนั้น หากในโลกภายนอกไม่มีหลักยึดให้จิตใจคอยรับรู้ถึงล่ะก็ เขาก็คงต้องลอยอยู่ในนั้นเป็นเวลาหลายปี
หากบอกว่านิยามของคำว่าความว่างเปล่าของที่นี่เป็นสิ่งคลุมเครือ เช่นนั้นโลกภายนอกคือที่ใดกันแน่?
ไม่ว่าเจ้าจะยืนอยู่ด้านไหนของแม่น้ำ ขอเพียงคิดอยากจะข้ามแม่น้ำไป เช่นนั้นก็ต้องไปยังฝั่งตรงข้าม
โลกภายนอกก็คือฝั่งตรงข้าม
จักรพรรดิแห่งหมิงก้าวข้ามแม่น้ำเส้นนั้น ก็เหมือนกับที่เขาข้ามแม่น้ำหมิงในตอนที่ยังเป็นเด็ก จบสิ้นการล่องลอยของตัวเอง
ไม่ว่าจะเป็นหุบเขาที่เขียวขจีแห่งนั้นหรือว่าดินแดนลวงตาที่เป็นสีขาวดำก็ล้วนแต่หายไปในพริบตา
หลังผ่านมาหกร้อยปี ในที่สุดเขาก็ออกมาจากคุกไท่ฉางได้ มาถึงโลกแห่งความเป็นจริง ถึงแม้ที่นี่จะยังเป็นคุกสะกดมารอยู่
เขามองดูอุโมงค์ที่ทอดยาวไปยังหุบเหวลึกและมีพายุรุนแรงปกคลุมอยู่เต็มไปหมดเส้นนั้น หางตามองเห็นสีม่วง
บริเวณก้อนหินมีดอกไม้สีม่วงอ่อนอยู่กอหนึ่ง
ตอนที่จิ๋งจิ่วออกมาจากหุบเขา จักรพรรดิแห่งหมิงได้มอบของขวัญให้เขาชิ้นหนึ่ง นั่นก็คือดอกไม้ช่อนี้
ความจริงแล้วนี่เป็นของขวัญที่จิ๋งจิ่วมอบให้จักรพรรดิแห่งหมิง
ดอกไม้ฝั่งตรงข้าม
ดอกไ
