วเขาที่บาดเจ็บอย่างหนัก รู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก จึงตะโกนกล่าวว่า “ข้าคือเทพมังกร ขอเพียงข้าโกรธ…”
เสียงของเขาพลันเงียบหายไป
ความรู้สึกสาแก่ใจเช่นนี้ มักจะมาจากความเจ็บปวดของศัตรู
ชายชราไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของจิ๋งจิ่ว ดังนั้นความสาแก่ใจของเขาจึงมลายหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแต่ความเจ็บปวดของตัวเองที่ยังปรากฏขึ้นมาเป็นระยะๆ
สภาพของจิ๋งจิ่วดูแย่จริงๆ เทียบกับไม้วิญญาณอัศนีที่ถูกชำระล้างล้มเหลวแล้วยังแย่กว่าเสียอีก คล้ายกันฟืนในหมู่บ้านที่ตากฝนจนเปียก จากนั้นถูกเอาไปเผาอยู่ในเตาไฟเป็นเวลาสองวันหนึ่งคืน
แต่สายตาของเขากลับยังสงบนิ่ง
ถึงแม้จะดูค่อนข้างเลื่อนลอยเนื่องจากพลังชีวิตที่หลั่งไหลออกไป แต่มันยังคงสงบนิ่งราวทะเลสาบ
สีหน้าของเขายังคงเฉยชา
เห็นๆ อยู่ว่าเขานอนอยู่บนพื้น แต่กลับเหมือนกำลังมองชายชราลงมาจากที่สูง
แม้นจะเป็นขอทาน แต่ยังคงเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์อยู่
ขอเพียงยังลืมตาได้ ในดวงตาก็ไม่มีเจ้า
คงจะเป็นเพราะความรู้สึกเช่นนี้กระมัง
เมื่อเห็นจิ๋งจิ่วที่เป็นแบบนี้ ชายชราพลันรู้สึกโมโหขึ้นมา เขาตะโกนเสียงดังว่า “เจ้าขอร้องข้าสิ! ขอให้ข้าปลดปล่อยเจ้าซะ!”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หรือว่าจนถึงตอนนี้เจ้ายังมองไม่ออกว่าสิ่งที่ข้าต้องการมิใช่การปลดปล่อย หากแต่เป็นเวลา?”
หากเขาต้องการการปลดปล่อย เขาก็คงเลือกที่จะใช้กระบี่เซียนแห่งยมโลกเข้าฟาดฟันกับมังกรชางหลง แบกรับความเจ็บปวดที่มากกว่านี้
เขาคงเ
