่าวว่า “ในที่สุดก็จับยุงตัวนี้ได้เสียที…”
ด้วยกระบี่เซียนแห่งยมโลก จิ๋งจิ่วประเดี๋ยวผลุบประเดี๋ยวโผล่ ร่องรอยยากคาดคะเน ทุกครั้งที่ปรากฏตัวก็จะใช้กระบี่เหล็กแทงเข้าไปในคุกสะกดมาร ซึ่งก็คือการทำร้ายชางหลง
นี่คล้ายกับนิสัยของยุงเป็นอย่างมาก
นอกจากความโหดร้ายและความสะใจแล้ว ในสายตาของชายชรายังมีความละโมบและความเกลียดชังอยู่ด้วย
ความละโมบนั้นเป็นเพราะเขาอยากจะกลืนกินจิ๋งจิ่วไปเสียตอนนี้ ส่วนความเกลียดชังนั้นเป็นเพราะ….ในเวลานี้เขาทรมานจริงๆ
ทุกที่ภายในคุกสะกดมารล้วนแต่เต็มไปด้วยรอยแตกจากการที่จิ๋งจิ่วใช้กระบี่เหล็กฟัน หรือก็คือบาดแผล
ถึงแม้เมื่อเทียบกับร่างกายอันน่าหวาดกลัวของชางหลงแล้ว บาดแผลเหล่านี้เรียกได้ว่าไม่มีค่าให้พูดถึงเลย ต่อให้พิษที่อยู่บนกระบี่เหล็กจะกัดกินเป็นเวลาพันปีก็ไม่มีทางที่จะทำให้เขาตายได้
แต่บาดแผลที่ถูกน้ำในบึงกัดกร่อนนั้นเจ็บปวดอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังคันคะเยออย่างมากด้วย
ตัวเขาในตอนนี้เหมือนช้างที่ถูกกิ่งไม้ขีดข่วนเป็นรอยแผลจำนวนมาก แล้วมดเหล่านั้นก็กำลังมุดเข้าไปในรอยแผลเหล่านั้น
แต่สถานการณ์ของจิ๋งจิ่วย่อมต้องแย่กว่า เมื่อเทียบกับชายชราแล้วถือว่าแย่กว่ามาก
ตัวเขาที่ถูกสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนฟาดใส่ ไม่รู้ว่ามีเลือดไหลออกมามากน้อยเท่าไร ร่างกายเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม บนรอยไหม้เหล่านั้นยังมีประกายสายฟ้าหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน
ชายชราลอยลงมาตรงหน้าจิ๋งจิ่ว มองดูตั
