๋นเมิ่งในอดีตระบุเอาไว้ชัดเจน วัดไท่ฉางจะเป็นผู้ดูแลคุกสะกดมาร”
เยวี่ยเฉียนเหมินเป็นใคร ไหนเลยจะหวาดกลัวกั๋วกงผู้หนึ่งได้ สายตาเขายิ่งเย็นยะเยือก กล่าวว่า “หากในเวลานี้ข้าจะเข้าไปให้ได้ล่ะ?”
ลู่กั๋วกงสีหน้าไม่เปลี่ยน กล่าวว่า “เช่นนั้นข้าย่อมต้องขวางท่าน”
สายตาของเยวี่ยเชียนเหมินมองไปยังแขนเสื้อของลู่กั๋วกง ก่อนจะกล่าวด้วยควาโมโหปนขำว่า “กั๋วกงคิดจะใช้ของวิเศษของสำนักข้ามาโจมตีข้าที่เป็นผู้อาวุโสของสำนักจงโจวอย่างนั้นหรือ?”
ภายในแขนเสื้อของลู่กั๋วกงมีอาวุธวิเศษที่ทรงอานุภาพแอบซ่อนอยู่ชิ้นหนึ่ง มีชื่อว่าหยาดพิรุณ
เดิมหยาดพิรุณนั้นเป็นอาวุธวิเศษที่สำนักจงโจวมอบให้แก่วัดไท่ฉาง
บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมา
เหอกั๋วกงขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย พลางเริ่มพูดกล่อมทั้งสองฝ่าย จางอี๋อ้ายยืนเงียบๆ อย่างลำบากใจอยู่ด้านข้าง
ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่าในเวลานี้มีแมวขาวตัวหนึ่งฟุบหมอบอยู่บนกำแพงที่อยู่ไม่ไกล
แมวขาวมองไปยังใบหน้าของเยวี่ยเชียนเหมิน สายตาเฉยชา หรือพูดอีกอย่างคือดุร้าย
ทันใดนั้น กำแพงนั้นพลันสั่นไหวขึ้นมา แมวขาวส่งเสียงร้องเมี้ยว ก่อนจะกระโดดเข้าไปในพุ่มหญ้าที่อยู่ด้านล่าง จากนั้นหายตัวไป
พื้นที่รัศมีหลายลี้โดยมีวัดไท่ฉางเป็นศูนย์กลางเกิดการสั่นไหวขึ้นมาอย่างรุนแรง กำแพงที่ไม่แข็งแรงบางส่วนพังถล่มลงมา ฝุ่นควันคละคลุ้ง
ลู่กั๋วกงและคนอื่นๆ ที่อยู่ในวัดไท่ฉางรับรู้ได้อย่างชัดเจน พื้นดินสั่นสะเท
