ีกหลายปีก็เป็นได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของชายชราพลันมีสายตาของความหิวกระหายปรากฏขึ้นมา มุมปากมีน้ำลายไหล ส่งกลิ่นเหม็นคาวที่น่าคลื่นไส้ออกมา
……
……
ภายในอารามหลี่ว์ถังของวัดกั่วเฉิง ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินวางคัมภีร์ที่อยู่ในมือลง มองไปทางชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย
เขาพบว่าอินซานมีเรื่องในใจ
นี่เป็นสิ่งที่พบเห็นได้น้อยมาก
มิใช่ว่าอินซานไม่ค่อยคิดอะไร หากแต่ถึงแม้อินซานจะกำลังคิดอยู่ว่าจะทำลายโลกอย่างไร โลกก็มักจะไม่มีทางรู้ตัว
บนใบหน้าของอินซานบ่งบอกให้รู้ว่ามีเรื่องในใจ เช่นนั้นก็แสดงว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หรือพูดอีกอย่างก็คือเป็นเรื่องสำคัญสำหรับเขา
แม้แต่ตอนที่ราชินีแคว้นเสวี่ยคลอดลูก เขายังไม่เป็นแบบนี้เลย
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนั่งยองๆ ลงตรงหน้าอินซาน พลางกล่าวถามว่าอย่างระมัดระวังว่า “เป็นอะไรหรือ?”
อินซานกล่าว “ข้าส่งจดหมายเข้าไปในคุกสะกดมารฉบับหนึ่ง”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้ว่าอินซานกำลังทำเรื่องบางเรื่องผ่านทางปู้เหล่าหลิน แต่กลับไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุกสะกดมาร
เขาตกใจอย่างมาก แต่สีหน้ากลับเรียบเฉยเหมือนปกติ คล้ายกับหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา
แต่จากนั้นเขาก็พบว่าการตอบสนองของตนเองมีปัญหา จึงรีบแสดงสีหน้าตกใจ
เขาใช้หางตาชำเลืองมอง พบว่าอินซานน่าจะไม่ทันสังเกตเห็น จึงรู้สึกโล่งใจ ก่อนกล่าวว่า “นั่นมันคุกสะกดมารเลยนะ…”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินจำได้อย่างชัดเจน วั
