องต้มชาอยู่บนยอดเขาเสินม่อเมื่อในอดีตขึ้นมา จึงเดินไปยังสวนด้านหลัง
ภายในสวนด้านหลังตระกูลจิ๋งเวลานี้มีแมวจรอยู่มากมาย นั่นย่อมเป็นเพราะไป๋กุ่ยชื่นชอบ
เมื่อมีมันอยู่ที่นี่ จิ๋งหลีที่ชอบมาเล่นที่นี่เป็นประจำก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแมวจรกัดหรือว่าข่วน
กู้ชิงกำลังกังวลถึงปัญหาอื่น อย่างเช่นหลานของอาจารย์คนนี้จะถูกท่านไป๋กุ่ยสอนให้กลายเป็นผีพนันหรือเปล่า
“ท่านคงกำลังรู้สึกโกรธอาจารย์อยู่ในใจ”
เขามองดูกำแพงที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์และมีหิมะเกาะเล็กน้อย จากนั้นกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “แต่เด็กเขาไม่รู้เรื่องอะไรนะขอรับ”
เถาวัลย์ขยับเล็กน้อย เศษหิมะร่วงตกลงมา หลิวอาต้าเดินออกมาจากด้านใน บนร่างกายมีหิมะเกาะอยู่เล็กน้อย ทำให้มันดูอ้วนขึ้น
มันมองกู้ชิงโดยไม่ได้กล่าวกระไร ในดวงตาเต็มไปด้วยสายตาหยอกล้อ
“มีมี มีมี ข้ากลับมาแล้ว เมื่อคืนหิมะตกหนักไปหน่อย อาจารย์กังวลว่าหลังคาจะถล่มลงมา เลยให้เลิกเรียนก่อนเวลา”
เสียงที่ดีใจของจิ๋งหลีดังมากจากด้านนอกสวน
กู้ชิงหัวเราะแห้งๆ โดยไม่มีเสียง จากนั้นประสานมือคารวะไปทางหลิวอาต้า ร่างกายโฉบออกไปทางหัวกำแพง
จิ๋งหลีวิ่งเข้ามาในสวนด้านหลัง บนรองเท้ามีหิมะเกาะอยู่เต็มไปหมด ใบหน้าแดงเรื่อ
กู้ชิงกำลังเตรียมจะจากไป ทันใดนั้นพลันรู้สึกแปลกๆ จึงมองดูจิ๋งหลีอย่างตั้งใจ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม้จะวิ่งเร็วขนาดนี้ แต่ลมหายใจของจิ๋งหลีไม่ปั่นป่วนแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างลม
