หายใจที่ทอดยาวก็มีจังหวะของมันอยู่ คล้ายสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ธรรมชาติอะไรบางอย่าง
“ลมหายใจประตูหยก?”
กู้ชิงตกใจเป็นอย่างมาก มองไปทางแมวขาวที่พาจิ๋งหลีเดินเข้าไปในเถาวัลย์ ในใจครุ่นคิดว่านี่ท่านกำลังสอนเด็กคนนี้บำเพ็ญเพียรอย่างนั้นหรือ?
……
……
เซี่ยงหว่านซูกลับมายังตำหนักขององค์ชายจิ่งซิน บอกกล่าวกับพระอาจารย์เหลียงเรื่องที่ไปเจอกับกู้ชิง ก่อนจะกลับไปบำเพ็ญเพียร
พระอาจารย์เหลียงนั่งอยู่ในห้องหนังสือ มองดูหิมะที่ตกลงมาด้านนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ยังคงไม่เข้าใจว่าสำนักชิงซานคิดจะทำอะไรกันแน่
ทันใดนั้นพลันมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถือแผ่นป้ายสำหรับขอเข้าเฝ้าเดินเข้ามา บอกว่ามีคนต้องการเข้าเฝ้าองค์ชาย
พระอาจารย์เหลียงรับเอาแผ่นป้ายสำหรับขอเข้าเฝ้ามาดู ก่อนจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
มิได้เป็นเพราะหิมะที่ตกหนัก หากแต่เป็นเพราะบนแผ่นป้ายนั้นสะอาดสะอ้านยิ่งกว่าหิมะเสียอีก ไม่มีตัวหนังสือแม้แต่ตัวเดียว กระทั่งลายเซ็นก็ไม่มี
ขุนนางหรือผู้บำเพ็ญพรตที่ต้องการเข้าเฝ้าองค์ชายจิ่งซินนั้นไม่รู้ว่ามีมากน้อยเท่าไร กว่าป้ายเข้าเฝ้าแผ่นนี้จะถูกส่งมาถึงตรงหน้าเขาได้ อย่างน้อยก็ต้องผ่านถึงสามด่าน
การที่สามารถส่งแผ่นป้ายเข้าเฝ้าเปล่าๆ ผ่านด่านสามด่านมาถึงตรงหน้าตัวเองได้ คนผู้นั้นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
พระอาจารย์เหลียงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “พาคนผู้นั้นเข้ามา”
คนที่มาเป็นชายรูปร่างอ้วนผู้หนึ่ง
