ส่งเสียงเห่าได้บางครั้ง แต่อย่าได้คิดที่จะจากบ้านไปไกล
……
……
กวางตุ้งก้านแดงภายในสำนักฌานเป่าทงถูกเอาไปขายจนหมดแล้ว ผักและแตงต่างๆ ก็ถูกเด็ดออกไปเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ผักที่เหลืออยู่มากที่สุดในวัดก็คือผักกวางตุ้งที่มีให้กินตลอดทั้งปี
เหอจานที่ไม่มีเต้าหู้ยี้รสเผ็ดให้กิน การใช้ชีวิตในแต่ละวันน่ารันทดกว่าหลิ่วสือซุ่ยมากนัก เขากินผักจนหน้าจะกลายเป็นสีเขียวแล้ว หลายครั้งที่หวนคิดถึงซูจึเย่ผู้เป็นสหายที่ใบหน้าเป็นสีเขียวเหมือนผัก
ป้าเล็กยังไม่อนุญาตให้เขาออกไปจากที่นี่ แต่ถงเหยียนกลับจะออกไปแล้ว
ถงเหยียนเตรียมจะออกไปจากสำนักฌานเป่าทง ย่อมเป็นเพราะเขาเตรียมแผนการที่กั้วตงมอบหมายให้เขาทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แผนการสังหารเทพกระบี่ซีไห่
เหอจานขอดูแผนการของเขาอย่างไม่เกรงใจ
ถงเหยียนมองดูเขาอย่างไม่เกรงใจ
แผนการแบบนี้ย่อมต้องอยู่ในหัวเขา จะเขียนออกมาเป็นตัวหนังสือได้อย่างไร?
เหอจานคว้าแขนเสื้อของถงเหยียนเอาไว้ ไม่ให้เขาไป นอกเสียจากเขาจะบอกตัวเอง
เขาย่อมไม่ลืมที่จะสาบานว่าจะไม่แพร่งพรายแผนการนี้ให้คนอื่นล่วงรู้ ถึงแม้จะเป็นสาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นยังจะเกี่ยวก้อยสัญญากับถงเหยียนด้วย
ถงเหยียนถูกเขารบเร้าจนหมดปัญญา อีกทั้งไม่อยากจะเกี่ยวก้อยสัญญากับเขา จึงบอกเล่าแผนการของตัวเองออกมา
เหอจานรู้สึกผิดหวังอย่างมากหลังฟังจบ เพราะแผนการนี้ธรรมดาเป็นอย่างมาก ไม่มีอะไรพิเศษแม้แต่น
