อย่างหนึ่งขึ้นมา สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วไปแก้ปัญหาแล้ว
อินซานไม่เคยคิดมาก่อนว่าจิ๋งจิ่วจะเจอปัญหาในการบำเพ็ญเพียรเช่นเดียวกับหลิ่วสือซุ่ย
เขามีความมั่นใจในการบำเพ็ญเพียรของจิ๋งจิ่วอย่างมาก ก็เหมือนกับเมื่อก่อน ถึงแม้ตอนนี้เขาจะมีคำตอบอีกอย่างหนึ่งแล้วก็ตาม
จนกระทั่งถึงตอนนี้ อินซานถึงได้รู้ว่าตัวเองพลาดอะไรไป
จากมิประจักษ์เข้าสู่คเนจร จิ๋งจิ๋วจะต้องเจอปัญหานั้นอย่างแน่นอน
จิ๋งจิ่วจำเป็นต้องคิดอยู่เป็นเวลานานนานถึงจะสามารถคิดวิธีในการแก้ไขปัญหานี้ได้
อินซานไม่ต้อง เพราะเขาคุ้นเคยมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้นเขาคิดมาหลายปีแล้ว
“ที่แท้เจ้าอยู่ที่วัดไท่ฉาง”
จากนั้นไม่รู้ว่าอินซานคิดถึงอะไร พลันหัวเราะขึ้นมา
เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเขาดังสะท้อนไปในลานด้านหน้าอันเงียบสงบ
วิหคสองสามตัวตกใจบินหนีขึ้นไป
………………………………………………….
[1]เทียนตี้จวินชินซือ คือ หลักความกตัญญูห้าอย่างของคนจีน ได้แค่ เทียน (天) คือฟ้า, ตี้(地) คือดิน, จวิน(君) คือ ราชาหรือเจ้านาย, ชิน (亲) คือพ่อแม่ญาติพี่น้อง, ซือ(师) คืออาจารย์ ซึ่งตามลำดับนี้จะเห็นได้ว่าราชานั้นมีความสำคัญมากกว่าอาจารย์
