นเก่า พื้นดินก็มิได้สั่นสะเทือน ใบหญ้ามิได้ปลิวกระจาย
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จักรพรรดิแห่งหมิงจะกล่าวเช่นนั้น แต่หากเป็นไปได้ล่ะก็ เขาก็ย่อมไม่อยากให้มังกรตัวนั้นรู้ตัว
เพลิงวิญญาณตกลงมาบนตัวของจิ๋งจิ่ว สีเหล่านั้นก็ฉาบลงไปบนเสื้อผ้า ก่อนจะกลายเป็นเปลวเพลิงจริงๆ ลุกไหม้ขึ้นมาในพริบตา
เปลวเพลิงโหมกระหน่ำรุนแรง พวยพุ่งสูงขึ้นไปหลายสิบจ้าง ราวกับลาวาที่อยู่ใต้ดินระเบิดออกมา
เพลิงวิญญาณไม่มีอุณหภูมิ แม้นเปลวเพลิงจะโหมไหม้อย่างคุ้มคลั่งเช่นนี้ แต่ต้นไม้ใบหญ้ากลับไม่ลุกไหม้เลยแม้แต่นิดเดียว
เพลิงวิญญาณที่ลุกโชนค่อยๆ กลืนกินจิ๋งจิ่ว เหลือเพียงเงาร่างที่ดูเลือนราง โงนเงนไปมาคล้ายกำลังจะทรุดลง
จักรพรรดิแห่งหมิงมองดูร่างที่อยู่ในเปลวเพลิงอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเฉยชา
หุบเขาสีเขียวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เปลวเพลิงที่ดูโชติช่วงมิได้ส่งเสียงใดๆ อีก
ยังคงเผาไหม้อย่างเงียบเชียบไปเช่นนี้
……
……
ในภูเขามิรู้คืนวัน
ในคุกก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่ในหุบเขาก็ค่อยๆ มอดดับลง
เปลวเพลิงหายไปในอากาศ
เพลิงวิญญาณกลายเป็นสิ่งที่ไร้สีไร้รูป กลับเข้ามาในร่างกายของจักรพรรดิแห่งหมิง
เงาร่างนั้นปรากฏขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
หลังถูกเพลิงวิญญาณแผดเผามาเป็นเวลานานขนาดนี้ จิ๋งจิ่วยังคงไม่ตาย มีเพียงรูเล็กๆ จำนวนมากที่ปรากฏขึ้นมาบนชุดสีขาว ใบหน้าขาวซีด สีหน้าเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด
ตัวเขาใน
