่าอย่างไร
จิ๋งจิ่วเดินผ่านพุ่มดอกไม้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา
คนผู้นั้นตัวค่อนข้างเตี้ย ศีรษะสูงเพียงแค่หัวไหล่ของจิ๋งจิ่ว แต่กลับดูสุขุมเป็นอย่างมาก ราวกับราชาอย่างไรอย่างนั้น
“นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในรอบหกร้อยปีที่ท่านได้เห็นมนุษย์ เป็นครั้งแรกที่ได้พูดคุยกับมนุษย์ ในสถานการณ์แบบนี้ กลับยังพูดภาษาของเผ่าพันธุ์มนุษย์ออกมาอีก…”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับคนผู้นั้น “สภาวะจิตใจเช่นนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ในชีวิตนี้ของข้าน้อยครั้งนักที่จะนับถือใคร ท่านถือเป็นหนึ่งในนั้น”
คนผู้นั้นกล่าว “สภาวะของเจ้าต่ำต้อยเพียงนี้ แต่กลับหาที่นี่พบ อีกทั้งยังไม่ถูกมังกรตัวนั้นพบเข้า นี่ต่างหากถึงจะเป็นความยอดเยี่ยมที่แท้จริง”
ด้วยสภาวะและประสบการณ์ของพวกเขา เรียกได้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องใช้การทักทายหรือการชมเชยมาหยั่งเชิงกันและกันอีก ดังนั้นคำพูดเหล่านี้ล้วนแต่เป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ
จิ๋งจิ่วกล่าว “ต่อให้เป็นมังกรตัวนั้นก็น่าจะมองไม่เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่”
คนผู้นั้นกล่าว “ถูกต้อง ดังนั้นเจ้ามีอะไรอยากพูดก็พูดออกมาได้เลย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าไม่ได้มาช่วยท่าน”
คนผู้นั้นกล่าว “เจ้าไม่ใช่คนของเผ่าหมิง ย่อมไม่ได้มาช่วยข้าพเจ้าออกไป”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
คนผู้นั้นมองใบหูที่กางของจิ๋งจิ่ว ก่อนกล่าวเยาะเย้ยตัวเองว่า “ตอนแรกที่มองเห็นใบหูของเจ้า ข้าพเจ้านึกว่าในที่สุดขุนนางที่ไร้ประโยชน์พวกนั้นคิดวิธีอะไรออกแล้ว
