ลันกล่าวว่า “ต่อให้เป็นโลกใต้ดิน เจ้าก็ยังถือว่างดงามอย่างมากอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือว่าร่างกาย แต่ว่าเจ้าสวมเสื้อผ้าก่อนดีหรือไม่?”
ในเวลานี้จิ๋งจิ่วจึงคิดขึ้นมาได้ว่าชุดสีขาวของตนเองได้ถูกบึงน้ำแห่งนั้นกัดกร่อนไปจนหมดแล้ว
หลังจากนั้นเขาก็เปลือยเปล่ามาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เดินอยู่ในคุกสะกดมารหรือว่าตอนที่ลอยอยู่ในพื้นที่ว่างแห่งนั้น
หากเป็นคนอื่นบางทีอาจจะรู้สึกเขินอาย แต่เขากลับนิ่งเฉยเป็นอย่างมาก เขาหยิบเอาชุดสีขาวชุดหนึ่งออกมาสวมใส่ เพียงแต่เมื่อคิดถึงว่ากระบี่เหล็กดำเล่มนั้นน่าจะจมอยู่ใต้บึง ไม่รู้ว่าอีกสองสามปีในตอนที่ออกไปจากคุกสะกดมาร กระบี่เหล็กดำเล่มนั้นจะยังหลงเหลืออยู่หรือไม่ ในใจจึงรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจ “ข้าไม่ชอบเสื้อผ้าสีขาว แต่ว่ามันก็ดีกว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ แบบนั้นมันทำให้ข้านึกถึงขอทาน”
จิ๋งจิ่วมองเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยสีสันต่างๆ บนร่างกายเขา ก่อนกล่าวว่า “ในโลกมนุษย์มีเพียงพระกับขอทานเท่านั้นถึงจะใส่ชุดเหมือนอย่างท่าน”
“อย่างนั้นหรือ?”
จักรพรรดิแห่งหมิงแปลกใจเล็กน้อย เขากางแขนออก ปล่อยให้แขนเสื้อห้อยตกลง จากนั้นหมุนตัวรอบหนึ่ง
ภาพนี้ทำให้จิ๋งจิ่วนึกถึงตอนที่อยู่เรือนตระกูลจิ๋งเมื่อปีที่แล้ว ไป๋เจ่าหมุนตัวเพื่อให้เขาเชยชม
โชคดีที่จักรพรรดิแห่งหมิงไม่ได้ถามเขาว่าตนเองเป็นอย่างไร ดูแล้วค่อนข้างพึงพอใจเสื้อผ้าของตัวเ
