่างมาก ไม่รู้ว่าทอดยาวไปที่ใด
จิ๋งจิ่วรวมจิตจำแนกของตนให้เป็นเส้นที่เล็กอย่างมากเส้นหนึ่งแล้วส่งออกไปในอุโมงค์เส้นนั้น
ด้วยความเร็วของจิตจำแนก มันยังคงใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะกลับมายังทะเลแห่งการรับรู้ของเขา นี่แสดงให้เห็นว่าอุโมงค์เส้นนี้ยาวแค่ไหน
ภายในอุโมงค์เต็มไปด้วยลมพายุอันรุนแรงจำนวนมหาศาลอย่างที่ยากจะจินตนาการได้ ยิ่งลึกเข้าไป ลมพายุก็ยิ่งรุนแรง จนเมื่อมาถึงปลายสุดของอุโมงค์ ลมพายุก็ได้กลายเป็นข่ายพลังปิดกั้นที่ทรงอานุภาพอย่างที่ยากจะจินตนาการได้
ถึงแม้จะเป็นช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด จิ๋งจิ่วก็ไม่ยินดีที่จะเข้าไปในอุโมงค์เส้นนี้เช่นกัน เนื่องเพราะการคลายข่ายพลังปิดกั้นอันนั้นยุ่งยาก นอกจากนี้ยังเป็นเพราะเหตุผลอื่นอีก
เขารู้ดีว่าเหตุใดลมพายุในอุโมงค์เส้นนี้ถึงได้รุนแรงขนาดนี้ และเหตุใดข่ายพลังปิดกั้นที่อยู่ปลายสุดของอุโมงค์นี้ถึงได้น่ากลัวขนาดนี้
—– ทางด้านนั้นคือหุบเหวลึก
หุบเหวลึกสามารถทะลุไปยังดินแดนหมิงได้
จิ๋งจิ่วไม่อยากไปดินแดนหมิง แล้วก็ไม่อยากเหยียบเข้าไปในอุโมงค์นั้นแม้แต่ก้าวเดียว
อย่างนั้นในเวลานี้เขาจะไปที่ใด?
เขาหมุนตัวเดินไปทางซ้ายสองก้าว
ความรู้สึกที่แปลกประหลาดมหัศจรรย์อย่างหนึ่งปรากฏขึ้นในสมองของเขา
เขาไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน
พูดให้ถูกก็คือเขาสูญเสียการรับรู้ทิศทางในพื้นที่ว่างไป
จากนั้นเขารู้สึกเหมือนเวลาก็หยุดนิ่งลงเช่นกัน ไม่รู้ว่าตัวเองเข้ามาในคุกสะกดมารน
