านเท่าไรแล้ว
คุกสะกดมารชั้นที่สามมีชื่อว่าไท่ฉาง[2]
ว่ากันว่ามันมีความหมายตรงข้ามกับคำว่าอนิจจังของสำนักฌาน นี่ย่อมเป็นเรื่องที่น่าขันอย่างมาก
จิ๋งจิ่วรู้ว่านี่คือการบิดเบือนความจริง
ไท่ฉางนั้นเป็นแค่เพียงเสียงอ่าน ความจริงแล้วมิใช่ฉาง[3]ตัวนั้น
เพียงแต่เมื่อถูกคนพูดถึงมากเข้า ตอนนี้ทุกคนจึงคิดว่าคุกไท่ฉางนั้นเขียนด้วยตัวอักษรตัวนี้
กระทั่งวัดไท่ฉางก็ยังได้ชื่อนี้มาด้วยเหตุนี้
……
……
คุกไท่ฉางตัดขาดจากฟ้าดินอย่างสิ้นเชิง ไม่มีพลังใดๆ หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่มีพลังวิญญาณจากฟ้าดินใดๆ ที่จะเข้ามาที่นี่ได้ แล้วก็ไม่มีพลังหรือพลังงานใดๆ ที่จะออกไปจากที่นี่ได้
สภาพที่หยุดนิ่งทำให้เวลาไร้ความหมาย ความว่างเปล่าก็เช่นกัน
แต่เมื่อไม่มีการรับรู้ทิศทาง ก็จะไม่สามารถระบุตำแหน่งได้ แล้วจิ๋งจิ่วต้องทำอย่างไรถึงจะหาคนผู้นั้นพบ?
จิ๋งจิ่วหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองลอยไปในความว่างเปล่าแปลกๆ ที่อยู่ในความมืดมิด ไร้ซึ่งทิศทาง แล้วก็ไร้ซึ่งเป้าหมาย
เมื่ออยู่ในโลกที่ไม่มีนิยามของความว่างเปล่า ทิศทางและเป้าหมายใดๆ ล้วนแต่จะทำให้หลงได้
เขาลอยอยู่ในความมืด ดูเหมือนสบายๆ แต่ความจริงแล้วตึงเครียดเป็นอย่างมาก
หากหลงทางอยู่ที่นี่จริงๆ การออกไปจากที่นี่จะกลายเป็นเรื่องที่ยุ่งยากอย่างมาก
เขากล้ามาหาคนที่นี่ เพราะเขามั่นใจว่าสิ่งของที่ตนเองเอามาด้วยจะต้องเกิดเป็นความสัมพันธ์อันลี้ลับบางอย่างระหว่างอีกฝ่ายอย่างแน่นอน
ไม่
