คือขี้เกียจ
กู้ชิงกล่าวชมเชย “นี่สิถึงจะเป็นการขี่กระบี่อย่างแท้จริง…นี่ต่างหากถึงจะเป็นวิถีแห่งเซียน”
หยวนฉวี่งุนงง ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างลังเลว่า “มันก็แค่การขี่ลามิใช่หรือ?”
……
……
เมื่อมองเห็นเมืองเจาเกอที่อยู่ไกลๆ จิ๋งจิ่วก็บินลงไปข้างล่าง ก่อนจะเอากระบี่เหล็กห่อผ้าเอาไว้อย่างดีแล้วสะพายไว้ด้านหลัง จากนั้นหิ้วแมวขาวเดินไปข้างหน้า
เขาเป็นผู้อาวุโสของยอดเขาเสินม่อแล้ว เวลาจะออกมาจากชิงซานก็เพียงแค่ทำการแจ้งให้สำนักรับทราบเท่านั้น แต่เขารู้ว่าการออกมาจากสำนักของตัวเองจะต้องทำให้เกิดถกเถียงพูดคุยเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน
เขาไม่ได้ให้เจ้าล่าเยวี่ยปิดบังความจริงเรื่องที่เขาไม่สามารถบรรลุสภาวะได้
ไม่นานก็มาถึงเมืองเจาเกอ เมื่อมีใบผ่านทางที่เจ้าล่าเยวี่ยเตรียมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อก่อน การเข้าเมืองก็ราบรื่นเป็นอย่างมาก
บนท้องฟ้ามีหิมะตกโปรยปรายลงมาเบาๆ ตกลงบนหมวกลี่เม่าที่เขาสวมใส่ ค่อยๆ จับตัวกลายเป็นน้ำค้างแข็ง
หิมะจำนวนมากตกลงบนถนน ถูกผู้คนที่สัญจรไปมาเหยียบย่ำจนกลายเป็นโคลน
ช่วงปลายฤดูหนาว เมืองเจาเกอยังคงมีนักท่องเที่ยวคับคั่ง โดยเฉพาะแถบทะเลสาบไป๋หม่าที่เดิมทีก็เจริญรุ่งเรืองอยู่แล้ว วันนี้ยิ่งคึกคักมากขึ้นเนื่องจากมีคนเดินทางมาชมหิมะเป็นจำนวนมาก
คอเสื้อของจิ๋งจิ่วขยับเล็กน้อย แมวขาวโผล่ศีรษะออกมา ดวงตาสีดำที่ใส่กระจ่างกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
มันชอบอยู่นิ่งๆ ไม่ชอบขยับ เดิ
