มทีมันไม่ได้อยากออกมาจากชิงซานเลย เพียงแต่เรื่องราวในอดีตบางเรื่องทำให้มันเกิดความรู้สึกบางอย่าง ถึงได้เดินทางออกมา
ในเวลานี้เมื่อเห็นภาพทิวทัศน์ที่คึกคักซึ่งแตกต่างจากในชิงซานอย่างสิ้นเชิง มันพลันรู้สึกว่าการออกมาเดินเที่ยวมันก็ไม่เลวเหมือนกัน
ไม่ได้เห็นมาหลายปี เมืองเจาเกอคล้ายจะสะอาดขึ้นกว่าเดิมมาก
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ระวังหน่อย อย่าให้คนอื่นเห็นเจ้า”
แมวขาวคิดในใจ ข้าเป็นสิ่งมีชีวิต มิใช่ของวิเศษ ถ้าไม่ให้ข้าดูทิวทัศน์ แบบนั้นมันจะน่าเบื่อขนาดไหน? ต่อให้ถูกคนเห็น แล้วมันจะเป็นอะไร?
จิ๋งจิ่วกล่าว “มิใช่กลัวคนจะรู้ว่าเจ้าเป็นใคร หากแต่การพาแมวออกมาเดินเล่นมันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างมาก ข้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาคนอื่น”
แมวขาวส่งเสียงร้องออกมาทีหนึ่ง เพื่อบอกว่าหากเจ้ารู้สึกไม่สะดวก เหตุใดถึงไม่พาหมาตัวนั้นออกมาล่ะ?
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในโรงหมอที่อยู่ข้างถนน
แผ่นป้ายที่แขวนอยู่ด้านหน้าโรงหมอคือดอกไห่ถัง ที่นี่ก็คือเจวี่ยนเหลียนเหริน
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็เดินออกมาจากในโรงหมอ ไม่รู้ว่าเขาไปถามอะไร
ความรู้สึกของเจ้าล่าเยวี่ยไม่ผิด
เวลานี้เขาค่อนข้างร้อนใจจริงๆ
บนโลกมีเพียงศิษย์พี่เท่านั้นที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้
เขากับศิษย์พี่ต่างก็เหมือนกลับมาเริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้ง และช่วงเวลาที่ศิษย์พี่หนีออกไปจากคุกกระบี่ก็เร็วกว่าตอนที่เขากลับมายังชิงซานหนึ่งปี
ก่อนหน้านี้เขา
