สเดียวในหนึ่งปีที่ไป๋เจ่าจะได้พบพ่อแม่ของตน
……
……
เมื่อหิมะแรกตกลงมา ข่ายพลังชิงซานได้เปิดช่องเอาไว้ช่องหนึ่งตามคำขอของยอดเขาชิงหรง หิมะตกโปรยปรายลงในหมู่ยอดเขา
ไร้ซึ่งผู้คนรบกวน หิมะบนยอดเขาเสินม่อยังไม่ละลาย
จิ๋งจิ่วเดินออกมาจากในถ้ำ มองเห็นยอดเขาที่มีสีขาวประดับประดา พลันงุนงงเล็กน้อย
หมู่มวลวิหคส่งเสียงร้อง ผู้คนหายไปจนหมด ดูอ้างว้างโดดเดี่ยวยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยและคนอื่นๆ ไปทำธุระหรือว่าเก็บตัวบำเพ็ญเพียร
จิ๋งจิ่วเดินมาริมผา มองดูหางที่คล้ายด้ามธงบนพื้นหิมะ จึงเกิดความรู้สึกนึกสนุก ดีดนิ้วออกไป
เสียงผัวะเบาๆ ดังขึ้น
หางสีขาวหางนั้นพองตัวขึ้นมา คล้ายดอกหญ้าสีขาวที่ฟูฟ่อง
แมวขาวดีดตัวขึ้นมาจากในพื้นหิมะ ส่งเสียงขู่ใส่จิ๋งจิ่วด้วยความโกรธเกรี้ยว กางเล็บแยกเขี้ยว คล้ายพร้อมจะกระโจนใส่ทุกเมื่อ
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จักจั่นเหมันต์ที่อยู่ในพื้นหิมะด้านข้างก็มุดออกมา เนื้อตัวสั่นเทิ้ม เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ในภูเขามีเสียงร้องตื่นเต้นของวานรดังขึ้นมา!
ยอดเขาเสินม่อแปรเปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมา
กู้ชิงและหยวนฉวี่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าต่างของตำหนัก เมื่อมองเห็นจิ๋งจิ่วจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก
เจ้าล่าเยวี่ยขี่กระบี่ออกมา เมื่อเห็นเขาจึงถามอย่างยินดีว่า “แก้ไขได้แล้ว?”
นางครุ่นคิดในใจ มิเสียทีที่เป็นอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตในช่วงเวลาพันปีที่ผ่านมา ใช้เวล
