คิดยิ่งร้อนใจจนผมใกล้จะร่วง
เสี่ยวเหอกังวลว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะกลายเป็นพระจริงๆ หรือเปล่า
เวลาผ่านไปเช่นนี้วันแล้ววันเล่า
ปลายฤดูหนาวมาถึง วัดสีเหลืองถูกย้อมด้วยหิมะสีขาว หลิ่วสือซุ่ยยังคงไม่มีความก้าวหน้า
ในวันหนึ่งเขาพลันรู้สึกได้ถึงปราณก่อกำเนิดภายในร่างกายเหล่านั้นเหมือนจะปั่นป่วนขึ้นมา จึงรู้ว่ามันใกล้จะกำเริบแล้ว สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
เสี่ยวเหอลังเลอยู่ครู่ ก่อนกล่าวว่า “ถ้ายังไง..ข้าไปแอบพาพระกลับมาสักคนไหม?”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจจนพูดอะไรไม่ออก คล้ายเพิ่งจะกลืนกระบี่เล่มหนึ่งลงไป
