ลับไม่ธรรมดา
เสี่ยวเหอเองก็มีเหลาสุราอยู่ที่เมืองไห่โจว นางย่อมต้องรู้ว่าห้องส่วนตัวแบบนี้ต้องใช้เงินเท่าไร จึงแอบรู้สึกตกใจ
“เหลาสุราแห่งนี้ตระกูลข้าซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน”
กู้ชิงส่งสายตาบอกให้นางนั่งลง ก่อนกล่าวว่า “เป็นคำสั่งของอาจารย์อาเจ้า”
เสี่ยวเหอคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองกินข้าวกับหลิ่วสือซุ่ยอยู่ในเหลาสุราเมืองไห่โจว ก้มหน้าไม่พูดอะไร
ปีศาจจิ้งจอกไม่เชื่อในความรัก
ถึงแม้ตอนที่อยู่ในยอดเขาเสินม่อตอนแรกจะเคยถูกกู้ชิงชี้แนะไปแล้ว แต่นางก็ยังไม่อาจยอมรับได้ นางยังคงไม่เข้าใจว่าพระสนมที่อยู่ในวังผู้นั้นทำได้อย่างไร
นางเพียงแต่รู้ว่าตอนที่อยู่กับหลิ่วสือซุ่ย ตัวเองรู้สึกสบายใจ ความรู้สึกแบบนั้นมันเรียกว่าพึ่งพาอย่างนั้นหรือ?
นางเงยหน้าขึ้นมา พบว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนเองมิใช่หลิ่วสือซุ่ย หากแต่เป็นกู้ชิง
กู้ชิงมองนาง ยิ้มๆ มิได้กล่าวกระไร
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในสายตาของนาง รอยยิ้มของกู้ชิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นน่ารังเกียจขึ้นมา
……………………………..
