ไป นางเงยหน้ามองกู้ชิง ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจและอ่อนแอ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่ยอมพูดออกมา
กู้ชิงรู้ว่าครั้งนี้ถึงเวลาที่จะจากกันจริงๆ แล้ว เขาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน ข้ารับรองได้ว่าจะพาเจ้าไปส่งอย่างปลอดภัย”
เสี่ยวเหอครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วกล่าวว่า “ข้าอยู่ที่นี่ได้หรือไม่?”
กู้ชิงถาม “เพราะเหตุใด?”
เสี่ยวเหอกล่าว “เพราะที่นี่ยังอยู่ในเขตของชิงซาน น่าจะปลอดภัยหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น…ข้าอยากรอเขา”
กู้ชิงมองนางเงียบๆ เขากำลังครุ่นคิดว่าในคำพูดประโยคนี้ ส่วนไหนกันแน่ที่เป็นความจริง
เสี่ยวเหอกล่าวว่า “เจ้าอย่าเข้าใจผิด จะบอกว่าข้ามีความรู้สึกให้เขามันก็ไม่ใช่ ข้าเพียงแต่เคยชินกับการที่มีเขาอยู่ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็รู้สึกหวาดกลัวจริงๆ”
กู้ชิงพลันยิ้มขึ้นมา ก่อนกล่าวว่า “ก็ได้ อย่างนั้นข้าจะรออยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเจ้าสิบวัน”
เสี่ยวเหอรู้สึกตกใจ โดยเฉพาะเมื่อนางพบว่ารอยยิ้มของกู้ชิงมิใช่เป็นการยิ้มตามมารยาท หากแต่มีความจริงใจอยู่หลายส่วน
กู้ชิงพานางเดินไปอีกด้านของถนน ทะลุฝูงคนเข้าไป ก่อนจะเดินเข้าไปในเหลาสุราที่คึกคักอย่างมากแห่งหนึ่ง
เมื่อขึ้นไปบนเหลาสุรา ความคึกคักแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบ ไม่มีเสียงดังวุ่นวายของผู้คนอีก
ภายในห้องจัดแต่งเอาไว้อย่างประณีตสวยงาม ทุกที่ที่สายมองไปจะมองไม่เห็นถึงความหรูหราใดๆ แต่ทุกที่ก
