ันรุนแรงปกคลุมร่างกายของตัวเองเอาไว้ เผื่อป้องกันการกัดกินของเพลิงวิญญาณ
กระบี่บินแหวกอากาศออกไป ส่องแสงสว่างเจิดจ้าไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน นี่คือสัญญาณขอความช่วยเหลือ
ซู่ๆๆๆๆ!
ภายในวัดร้างถูกเสียงน่ากลัวเข้าปกคลุม คล้ายกับหนอนนับหมื่นๆ ตัวกำลังแทะใบไม้ แล้วก็คล้ายเหล็กที่ถูกเผาไฟจนร้อนค่อยๆ จุ่มลงไปในน้ำเย็น
เพลิงวิญญาณสีน้ำเงินคล้ำตกลงมาไม่หยุด พายุกระบี่ที่ปกคลุมร่างกายเอาไว้เบาบางลงเรื่อยๆ ดูแล้วเหมือนจะทนได้อีกไม่นาน
เจี่ยนหรูซานลืมตาขึ้น ภายในดวงตาเผยให้เห็นถึงความดิ้นรนและสิ้นหวัง
ในเวลานี้เขาเผชิญหน้ากับสองทางเลือก หนึ่งคือละทิ้งพายุกระบี่แล้วฝืนฝ่าออกไปจากวัดร้าง สองคืออดทนต่อไปแบบนี้
แต่ไม่ว่าจะเป็นทางเลือกไหน สุดท้ายเขาก็ต้องตาย นอกเสียจากเขาจะฝึกร่างกระบี่แต่กำเนิดได้สำเร็จ ถึงจะมีโอกาสที่จะใช้ร่างกายตอบโต้เพลิงวิญญาณแบบตรงๆ ได้
ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่เดียว ทุกอย่างก็ได้ข้อสรุปออกมา เพลิงวิญญาณทำลายพายุกระบี่ของเขา ก่อนจะตกลงบนเสื้อผ้าและใบหน้าของเขา จากนั้นทะลวงเข้าไปในร่างของเขา
เจี่ยนหรูซานส่งเสียงร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ยากจะรักษาใจแห่งเต๋าเอาไว้ได้อีก เพลิงวิญญาณกัดกินอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็แผดเผาเขาจนกลายเป็นควัน หลงเหลือเศษเถ้าถ่านอยู่เล็กน้อย
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งแหวกทะลวงท้องฟ้ายามค่ำคืนมาถึงหน้าวัด นำพาความหนาวเย็นที่เสียดกระดูกมาด้วย
หิมะเล็กๆ ตกลงมาจากฟ้
