เรียบเฉย “ศิษย์หลานจั่วอี้ถูกสังหาร หรือศิษย์พี่ลืมไปแล้ว”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ภายในตำหนักเต๋าพลันเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด แสงอาทิตย์ที่สาดเข้ามาจากด้านนอกยิ่งดูเย็นยะเยือกขึ้น
มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบสามปีที่แล้ว
จั่วอี้แห่งยอดเขาปี้หูกลับมาจากโลกภายนอก ในคืนเดียวกันก็ถูกคนฆ่าตาย ศีรษะถูกกระบี่ที่ร้ายกาจอย่างมากตัดขาด ศพถูกโยนเอาไว้ข้างธารสายหนึ่ง
ตอนนั้นเรื่องนี้ได้สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ชิงซานอย่างมาก เพราะยอดเขาทั้งเก้าไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมานานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นพฤติกรรมของฆาตกรหลังก่อเหตุ ไม่ว่าดูยังไงก็เป็นการอวดดี หรือพูดอีกอย่างก็คือเป็นแสดงอำนาจข่มชิงซาน
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการที่สามารถฆ่าคนได้ในข่ายพลังกระบี่ แสดงให้เห็นว่าฆาตกรจะต้องเป็นศิษย์ชิงซานอย่างแน่นอน
ยอดเขาซั่งเต๋อสั่งให้สืบคดีนี้อย่างเข้มงวด ระหว่างนั้นได้ยินว่าสืบพบเบาะแสอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าเหตุใดจึงหยุดไปกลางคัน
การตายของจั่วอี้กลายเป็นคดีที่ถูกแขวน จนถึงตอนนี้ได้ถูกหลายคนลืมไปแล้ว เพียงแต่ในใจของใครบางคนกลับไม่เคยลืมเรื่องนี้
ผู้อาวุโสคนนั้นเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะมองเฉิงโหยวเทียนแล้วกล่าวว่า “ยอดเขาปี้หูในวันนี้กับยอดเขาปี้หูในอดีตนั้นมิใช่ยอดเขาเดียวกัน”
เฉิงโหยวเทียนสีหน้าอ่อนโยนเล็กน้อย กล่าวว่า “ดี ที่ข้าต้องการก็คือคำพูดประโยคนี้ของศิษย์พี่ เรื่องนี้ก็ถือเสียว่าพวกเราไม่เ
