คยได้ยินมาก่อนก็แล้วกัน”
ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าว “ถูกต้อง มาคุยกันเรื่องหลังจากนี้ดีกว่า อีกประเดี๋ยวเซียนไป๋แห่งสำนักจงโจวจะมาเยือน หากนางดึงกรานที่จะไปดูที่ทะเลสาบ พวกเราจะทำอย่างไร?”
เฉิงโหยวเทียนยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “หากนางกับศิษย์น้องจิ๋งกลายเป็นคู่รักบำเพ็ญพรต เช่นนั้นก็ย่อมไปได้ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้”
ผู้อาวุโสคนนั้นยิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “เรื่องนี้หากสำเร็จ ศิษย์น้องจิ๋วจิ่วจะต้องตามนางกลับไปที่เขาอวิ๋นเมิ่ง ได้ยินว่าที่นั่นงดงามเป็นอย่างมาก แล้วเหตุใดยังต้องอาลัยอาวรณ์ที่นี่อีก”
คำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้ง
เฉิงโหยวเทียนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “เรื่องนี้ถือเป็นโชคของศิษย์น้องจิ๋ง คอยดูว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไรก็แล้วกัน”
……
……
สำนักจงโจวกำลังจะจัดงานเลี้ยงฉลองเปิดสำนักมาสามหมื่นปี การมาเยือนครั้งนี้ก็เพื่อจะเชิญคนสำคัญของสำนักชิงซานไปร่วมงาน
หากสามารถเชิญยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ได้ย่อมต้องเป็นเรื่องดี
งานเลี้ยงนี้กว่าจะจัดขึ้นก็อีกหลายปีหลังจากนี้ เพียงแต่ผู้บำเพ็ญพรตสภาวะยิ่งสูงก็ยิ่งเก็บตัวบ่อยครั้ง ในเมื่อคนที่สำนักจงโจวอยากจะเชิญคือเจ้าสำนักชิงซานหรือไม่ก็หยวนฉีจิง ตอนนี้เมื่อมั่นใจแล้วว่าพวกเขามิได้เก็บตัว ย่อมต้องรีบฉวยโอกาสนี้เดินทางมาเชื้อเชิญ
เรื่องใหญ่แบบนี้ คนที่สำนักจงโจวส่งมาย่อมมิใช่ผู้อาวุโสทั่วๆ ไป หากแต่เป็นเยวี่ยเชียนเหมินเจ้าแห่งหุบเขาเฉียนหยวน ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นศิษย์น้องอาจ
