อกให้เสี่ยวเหออย่าตามเข้าไป
เมื่อทราบถึงข้อตกลงระหว่างไป๋เจ่าและหลิ่วสือซุ่ย กั้วหนานซานและคนอื่นๆ มิได้กล่าวอะไร แต่กู้หานกลับขมวดคิ้วขึ้นมา
“แบบนี้ ศิษย์น้องหลิ่วก็ยังต้องแบกชื่อของฆาตกรต่อไปอีก หากมีคนใช้เรื่องนี้มาสร้างความลำบากให้เขา หรือพยายามจะทำร้ายเขาจะทำอย่างไร?”
“ข้าเชื่อว่าในชิงซานไม่มีใครสามารถทำร้ายเขาได้แน่ ส่วนนอกชิงซานนั้นสำนักจงโจวของข้าจะเป็นคนจัดการเอง”
ครั้นกล่าวจบประโยคนี้ไป๋เจ่าก็บอกลาไป ดูมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นชิงซานหรือว่าจงโจว ความจริงก็เป็นเช่นนี้ ในช่วงเวลาหลายปีหลังจากนี้ เรื่องที่หลิ่วสือซุ่ยสังหารลั่วไหวหนานจะไม่มีความวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นมาอีก พวกเลือดร้อนหรือพวกที่วางแผนชั่วที่ปรากฏขึ้นมาเป็นบางครั้งบางคราวก็จะถูกทางเขาอวิ๋นเมิ่งกำราบเอาไว้อย่างเงียบๆ เรื่องแบบนี้เมื่อเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โลกแห่งการบำเพ็ญพรตก็จะค่อยๆ คาดเดาอะไรบางอย่างได้ ส่วนชื่อเสียงของหลิ่วสือซุ่ยเองก็จะค่อยๆ ดีขึ้น
“คิดไม่ถึงว่าสหายไห่หนานที่อนาคตสดใส สุดท้ายกลับข้ามไม่พ้นด่านนี้”
กั้วหนานซานคิดถึงสหายผู้นั้นที่ตายไป อารมณ์ค่อนข้างสับสน
กู้หานมองหลิ่วสือซุ่ยที่นิ่งเงียบ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องรู้สึกกดดันอะไร ในเมื่อเขาทำชั่ว เขาก็ต้องได้รับผลกรรม เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด”
กั้วหนานซานได้สติขึ้นมา กล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “ถูกต้อง กำจัดความชั่วคือวิถีกระบี่ของศิษย์ยอดเขาเห
