็กน้อย แอบเป่าลมไปที่ผิวทะเลสาบเบาๆ
ตอนอยู่ที่เมืองไห่โจวและในระหว่างทางที่หลบหนี นางแสดงความสงบเรียบร้อยเวลาที่อยู่ต่อหน้าหลิ่วสือซุ่ยมาโดยตลอด
เพราะการเคลื่อนไหวเล็กๆ นี้ นางจึงดูทะเล้นขึ้นมา ดูแล้วน่ารักเป็นอย่างมาก
สายเบ็ดสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะยืดเป็นเส้นตรงในพริบตา
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกประหลาดใจ เขาดึงคันเบ็ดขึ้นมา พบว่าเป็นปลาไนตัวหนึ่ง จึงกล่าวอย่างดีใจว่า “ได้แล้ว”
เสี่ยวเหอมองเขายิ้มๆ พลางกล่าวว่า “ไหนเลยจะมีเรื่องที่คุณชายทำได้ไม่ดี”
หลิ่วสือซุ่ยรีบโบกมือ “ข้าไม่ใช่คุณชายเสียหน่อย”
เสี่ยวเหอลืมตาโตมองเขา กล่าวว่า “ท่านย่อมต้องเป็นคุณชายแน่นอน”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวจริงจัง “อย่างคุณชายข้าต่างหากถึงจะเป็นคุณชาย”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสี่ยวเหอพลันรู้สึกเจ็บที่หัวไหล่ขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกเย็น ไม่มีใจที่จะทำอะไรอีก พร้อมทั้งส่งเสียงเหอะออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
หลิ่วสือซุ่ยไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ นางจึงอารมณ์ไม่ดี ในใจครุ่นคิดว่าหรือจะเป็นเพราะฝน?
ฝนพลันหยุดลง
อากาศในหน้าร้อนคล้ายอารมณ์ของเด็กสาว
แสงอาทิตย์แปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง น้ำในทะเลสาบมีไอน้ำลอยขึ้นมา ดูอบอ้าวเป็นอย่างมาก
ถึงแม้ผู้บำเพ็ญพรตจะไม่กลัวความร้อนความหนาว แต่ก็รู้สึกไม่สบายตัวเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นคลื่นลมก็สงบลงแล้ว
หลิ่วสือซุ่ยแกะปลาไนตัวนั้นออกจากเบ็ดแล้วโยนกลับลงไปในน้ำ จากนั้นกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”
บัณฑิตชราเคยเต
