ังไว้ในสวนผักเพื่อให้เหอจานพบมัน
ถงเหยียนเดินกลับมาที่ริมหน้าต่าง มองไปทางสวนผัก นิ่งเงียบไม่กล่าวกระไร ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
ซูจึเย่นอนอยู่บนเตียง ในเวลานี้ถึงได้มองเห็นขวดและถุงมือที่อยู่บนโต๊ะ เขาเลิกคิ้วขึ้นมาพลางกล่าว “อวี้ปู้ฮวนและถูชิวตายแล้วหรือ?”
เหอจานมองดูเขา กล่าวว่า “เจ้ารู้จักของพวกนี้?”
ซูจึเย่เล่าประวัติความเป็นมาของอวี้ปู้ฮวนและถูชิวออกมารอบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “หากข้อมูลของข้าไม่ผิดล่ะก็ พวกเขาน่าจะไปเข้ากับปู้เหล่าหลินตั้งนานแล้ว”
เหอเจอสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ที่แท้ก็เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานนี้”
ถงเหยียนหมุนตัวกลับมาแล้วกล่าวว่า “ข้าบอกแล้ว กระบี่เล่มนี้จะเป็นปัญหายุ่งยาก”
สายตาของเหอจานและซูจึเย่มองไปยังกระบี่เล่มนั้น
ขวดรกร้างและถุงมือเพชรเป็นของวิเศษที่มีชื่อเสียงอย่างมากในหมู่พรรคมารบนเขาเหลิ่งซาน แต่เห็นได้ชัดว่าระดับของกระบี่เล่มนี้สูงกว่าของวิเศษสองชิ้นนั้นมากนัก หากของวิเศษทั้งสามชิ้นนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่หลงเหลือมาจากการที่สำนักฝ่ายธรรมะกวาดล้างปู้เหล่าหลินเมื่อคืนนี้ เหตุใดมันจึงมาปรากฏอยู่ในสวนผักของสำนักฌานเป่าทง จากนั้นก็ถูกเหอจานพบเข้าง่ายๆ?
“เมื่อกี้ข้าบอกแล้ว นับวันข้ายิ่งรู้สึกว่าโชคดีของข้านั้นมิใช่เรื่องดี นอกจากเหตุผลที่ข้าเคยบอกนั่นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือข้ารู้สึกว่านี่มิใช่โชค”
เหอจานกล่าว “เพราะโลกนี้ไม่มีทางที่จะมีคนที่โชคดี
