ามองดูกระดานหมากล้อมพลางกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “มันมีชื่อว่ากระบี่พรหมจรรย์ ถูกคนเอามามอบให้ถึงมือเจ้า”
เหอจานตกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าเชื่อการวิเคราะห์ของข้า?”
ถงเหยียนกล่าว “เรื่องนี้มีปัญหาอยู่แน่นอน”
เหอจานกล่าว “อย่างนั้นเมื่อครู๋นี้เจ้าหัวเราะเยาะข้าทำไม”
“มิใช่หัวเราะเยาะ แต่หากการคาดเดาของเจ้าถูกต้อง ผลมันก็จะออกมาเป็นอย่างที่ข้าอนุมานเอาไว้”
ถงเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองเขาพลางกล่าว “คนผู้นั้นคือแม่ของเจ้า แม่ของเจ้าเป็นคนสำคัญของโลกแห่งการบำเพ็ญพรต”
เหอจานผายมือ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
ถงเหยียนกล่าวว่า “เมื่อคืนบนลานเมฆจะต้องมีคนตายเป็นจำนวนมากแน่ ของวิเศษจำนวนมากจะหายไป เดี๋ยวรอดูกันว่าแม่ของเจ้ายังจะเอาอะไรมาให้เจ้าอีก”
เหอจานทำสีหน้าคร่ำเคร่ง พลางกล่าวว่า “ข้าหวังว่านางจะเอาเต้าหู้ยี้มาให้ข้าสักไห เอารสเผ็ด”
ซูจึเย่ที่อยู่บนเตียงกล่าวว่า “อันนี้ไม่เลว ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เหตุใดพวกพระถึงคิดว่าเต้าหู้ยี้เป็นเนื้อ ในนั้นมันไม่มีเนื้อสักหน่อย”
ในคืนวันเดียวกันนั้น
ผู้ที่ถูกสงสัยว่าเป็นมารดาของเหอจานส่งของมาให้อีกจริงๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่านี่ถือเป็นของล้ำค่าได้หรือไม่
จากระดับความล้ำค่าแล้วน่าจะถือว่าใช่ แต่ปัญหาคือนั่นเป็นคนคนหนึ่ง
เหอจานมองดูถงหลูที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ในสวนผัก ในใจรู้สึกสับสน ก่อนจะหันไปมองถงเหยียนพลางผายมือถามว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?”
……
……
สำนักปัญ
