ังซุนพลันหัวเราะขึ้นมา
เหตุใดยังหัวเราะอีก?
เขาเก็บร้อยยิ้ม มองดูทุกคนก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แต่ว่า ข้าทำอะไรผิดล่ะ?”
ทุกคนคิดในใจว่าหรือคนผู้นี้จะได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจจนเสียสติไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมถึงพูดจาเช่นนี้ออกมาได้
กั้วหนานซานขมวดคิ้วพลางกล่าว “ทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ แต่กลับยังไม่สำนึกผิด ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่”
ซีหวังซุนกล่าว “สิ่งที่ข้าอยากพูดก็คือในสำนักของพวกเจ้า มีคนอย่างข้าอยู่เยอะแยะมากมาย”
กั้วหนานซานกล่าว “เจ้าวางใจได้ พวกเราไม่มีทางปล่อยคนเหล่านั้นไปแน่”
ซีหวังซุนมองเขาพลางกล่าวเสียดสีเล็กน้อย “เจ้ามั่นใจหรือว่านั่นคือทั้งหมด? คนพวกนั้นก็เป็นแค่ตัวประกอบเล็กๆ หรือเจ้ากล้าสงสัยอาจารย์ของเจ้า?”
สีหน้าของกั้วหนานซานเปลี่ยนเล็กน้อย เขากล่าวเสียงคร่ำเคร่ง “เลิกคิดที่จะใส่ร้ายป้ายสีเพื่อให้คนแตกแยกกันซะ”
ความหมายของซีหวังซุนชัดเจน ในสำนักต่างๆ มีคนสำคัญจำนวนมากที่มีความเกี่ยวโยงกับปู้เหล่าหลิน หรือพวกเจ้ายังกล้าจับ
ความหมายของกั้วหนานซานเองก็ชัดเจนเช่นเดียวกัน ในเมื่อเป็นคนสำคัญของแต่ละสำนัก แล้วพวกเขาจะมาเป็นมือสังหารให้ปู้เหล่าหลินได้อย่างไร
ซีหวังซุนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พวกเขาย่อมไม่มีทางมาเป็นมือสังหาร แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ พวกเขาจึงมีคนที่อยากจะฆ่าให้ตายอยู่เป็นจำนวนมาก แต่กลับไม่สะดวกจะลงมือเอง ดังนั้นจึงต้องให้
