ี้โลกภายนอกยังไม่ล่วงรู้ ทว่าพวกเขากลับรู้ดี
ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ “ไอโจรชั่วแซ่ซีนั่นตายแล้วหรือ?”
เผยไป๋ฟ่ามิได้ตอบคำถามนี้ หากแต่กล่าวว่า “พวกเจ้าไปที่สำนักปัญญาชนไป๋ลู่ เผาที่นั่นซะ”
เขายังคงไม่ได้บอกทุกคนว่าลานเมฆของสำนักกระบี่ซีไห่คือศูนย์กลางของปู้เหล่าหลิน
ในที่สุดเผยหย่วนก็ทนไม่ไหว เขากล่าวถามว่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เผยไป๋ฟ่ามองเขาที่อยู่ในกลุ่มคน พลางกล่าวว่า “เจ้าว่าไงล่ะ?”
รู้ทั้งรู้ว่าเขามองตนเองไม่เอง แต่เผยหย่วนกลับรู้สึกแปลกๆ
“ตอนนั้นมีคนบอกข้าว่าเทียนจิ้นเหรินเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง น่าเชื่อถือ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนตาบอด ไปพบหน่อยก็ไม่มีอะไรเสียหาย”
เผยไป๋ฟ่ากล่าว “ข้าเชื่อคำพูดเขา ไปยังสำนักปัญญาชนไป๋ลู่ จากนั้นตัวข้าก็กลายเป็นคนตาบอด อย่างนั้นตอนนี้ข้าจะเผาที่นั่นทิ้งซะ จะมีปัญหาอะไร?”
เพราะเรื่องเมื่อก่อน วันนี้เขาเลยคิดจะเผาสำนักปัญญาชนไป๋ลู่ อย่างนั้นคนที่แนะนำเขาคนนั้นจะมีจุดจบอย่างไร?
เผยไป๋ฟ่าเพิ่งจะกล่าวได้ครึ่งเดียว เผยหย่วนก็กระโดดหนีออกไปทางด้านนอกหุบเขา
ทันใดนั้น โลหิตสายหนึ่งสาดกระจาย
เท้าขวาของเขาตั้งแต่หัวเข่าลงไปขาดออก คล้ายถูกกระบี่ตัดขาด
เผยไป๋ฟ่ามองดูเขาที่อยู่ห่างออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาที่ซีดขาวเปล่งแสงที่กัดกินคนออกมา
เผยหย่วนตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด กระเสือกกระสนปีนป่ายขึ้นมาจากพื้น ใช้เท้าซ้ายกระโดดไปข้างหน้า ดูเหมื
