ิ่งเงียบมิได้พูดอะไร แขนแกว่งไปมา มีของบางสิ่งไหลจากข้อมือของนางมาที่ข้อมือของเขา
ของสิ่งนั้นภายนอกเป็นมันวาว มีสัมผัสที่เย็น คล้ายเป็นกำไลข้อมือที่ทำจากโลหะ
หลิ่วสือซุ่ยอยากจะเตือนนาง แต่เสี่ยวเหอพลันหยุดฝีเท้า ไข่มุกราตรีที่อยู่สองฝั่งของอุโมงค์ใต้ดินสว่างขึ้นมา ส่องสว่างผนังหินที่ขว้างกั้นอยู่ด้านเบื้องหน้า
นางเดินไปที่ผนังหินแล้วเริ่มทำการคลายกลไก นิ้วมือเคลื่อนไหวจนทิ้งเงาเป็นสายๆ ยากจะมองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
หลิ่วสือซุ่ยมองดูแผ่นหลังของนาง พลางถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงช่วยข้า?”
เขารู้แต่แรกแล้วว่าเสี่ยวเหอเป็นคนของปู้เหล่าหลิน ยิ่งไปกว่านั้นระดับของนางน่าจะสูงพอสมควรด้วย เผลอๆ อาจจะเป็นคนใกล้ชิดของซีหวังซุน
ที่เสี่ยวเหอกล่าวเตือนเขาตอนที่อยู่ในเหลาสุรานั้นทำให้เขาไม่ค่อยเข้าใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางทำอยู่ในตอนนี้
“ก่อนหน้านี้ข้ายังพูดไม่จบ”
เสี่ยวเหอมิได้หมุนตัวกลับมา หากแต่ด้านหนึ่งก็คลายกลไกไป อีกด้านหนึ่งก็กล่าวอธิบาย
“那间酒楼以前是个客栈，很多年前，我在那个客栈里遇到了一男一女两个人，他们临走之前拿走了我一件东西，给我留下了一个东西，那个男人对我说，以后我会遇到你，那么无论你要做什么“เมื่อก่อนเหล่าสุราแห่งนั้นเป็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อน ข้าได้เจอกับชายหญิงคู่หนึ่งในโรงเตี๊ยมแห่งนั้น ก่อนพวกเขาจะจากไปได้เอาของสิ่งหนึ่งไปจากข้า และทิ้งของสิ่งหนึ่งเอาไว้ให้ข้า ชายผู้นั้นกล่าวกับข้าว่าต่อไปข้าจะได้เจอเจ้า เช่นนั้นไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าก็ต้องช่
