วยเจ้าทำให้สำเร็จ”
หลิ่วสือซุ่ยไม่เข้าใจ กล่าวถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงรับปากเขา? ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนคนนั้นคือข้า?”
เสี่ยวเหอนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เพราะข้ากลัวเขาอย่างมาก”
นางมิได้ตอบคำถามเขาว่าตัวเองรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือคนผู้นั้น
เมื่อเสียงเสียดสีที่หนักอึ้งดังขึ้น ผนังหินที่ดูเหมือนเป็นชิ้นเดียวกันค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์ที่อยู่ด้านหลัง
เสี่ยวเหอพาเขาเดินเข้าไป
ทางเดินใต้ดินที่อยู่ด้านหลังผนังหินก็ซับซ้อนอย่างมากเช่นเดียวกัน ขณะเดียวกันอาจจะมีทางแยกที่ทำปลอมขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้นข่ายพลังที่ตัดขาดจิตจำแนกก็ปรากฏขึ้นให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ
หลิ่วสือซุ่ยถามว่า “เจ้าเตรียมการมานานหลายปีแล้ว?”
“ใช่”
เสียงของเสี่ยวเหอมิได้เผยให้เห็นอารมณ์ใดๆ แต่นางกลับยกแขนขึ้นมาเช็ดดวงตา คล้ายว่าร่ำไห่
หลิ่วสือซุ่ยคิดในใจว่าหญิงผู้นี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง
ทั้งสองคนเดินต่อไปอย่างเงียบๆ อีกครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มาถึงปลายสุดของทางเดินใต้ดิน
ภายในภูเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองไห่โจว หน้าผาและต้นไม้แถบหนึ่งบนภูเขาพังถล่มลงมา เผยให้เห็นทางออกของอุโมงค์ใต้ดิน
ด้วยแสงอาทิตย์และภูมิประเทศ หลิ่วสือซุ่ยวิเคราะห์ตำแหน่งและเวลาคร่าวๆ ในตอนนี้ได้
เขาคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงก้มหน้ามองลงไป ครั้นเห็นกำไลข้อมืออันนั้นก็อดรู้สึกตกตะลึงขึ้นมาไม่ได้
กำไลข้อมือนี้เขาคุ้นตาเป็นอย่างมาก
เมื่อก่อนตอนที่อยู่
