ราชองครักษ์จินหมิงเฉิง
กลุ่มคนถอยออกไปเหมือนสายน้ำ วัดไท่ฉางกลับคืนอยู่ความสงบและระเบียบในทันที
ความวุ่นวายทั้งหมด ล้วนแต่เป็นสิ่งที่คนสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้ หรือว่าสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นในเวลานี้แต่กลับถูกควบคุมเอาไว้ได้
จินหมิงเฉิงขมวดคิ้วกล่าวถามว่า “สังหารกั๋วกงเพื่อสร้างความวุ่นวาย ดูแล้วรู้สึกค่อนข้างแปลก อีกอย่างเหตุใดปู้เหล่าหลินถึงต้องสร้างความวุ่นวายขึ้นที่นี่ด้วย?”
ลู่กั๋วกงกล่าว “ถ้าฆ่าข้า พวกมันถึงจะได้กุญแจบนตัวข้า ขณะเดียวกันก็จะได้สร้างความวุ่นวายด้วย มีแต่ได้กับได้ เหตุใดจะไม่ทำเล่า?”
จินหมิงเฉิงสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า “ดูเหมือนเป้าหมายของพวกมันจะเป็นคุกสะกดมารจริงๆ ด้วย”
ลู่กั๋วกงกล่าว “การจะล่วงรู้ว่าคุกสะกดมารอยู่ด้านล่างวัดไท่ฉางนั้นมิใช่เรื่องยาก คนที่รู้ว่ากุญแจอยู่ที่ข้านั้นมีไม่มาก และการที่มั่นใจว่าถ้าได้กุญแจไปก็จะบรรลุเป้าหมาย แสดงว่าคนผู้นี้รู้จักคุกสะกดมารดีทีเดียว”
จินหมิงเฉิงกล่าว “แต่ระดับชั้นของคนผู้นั้นน่าจะไม่สูง”
ลู่กั๋วกงกล่าว “ใช่”
“เพราะเขาไม่รู้ว่าที่นี่ไม่มีใครฆ่าท่านได้”
จินหมิงเฉิงกล่าวคำพูดของลู่กั๋วกงก่อนหน้านี้ซ้ำอีกครั้ง
ลู่กั๋วกงยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “สิ่งสำคัญคือปู้เหล่าหลินจะเข้าไปในคุกสะกดมารทำอะไร นี่เป็นสิ่งที่พวกท่านต้องสืบ”
จินหมิงเฉิงกล่าวว่า “ที่ต่างๆ เริ่มลงมือแล้ว ภายในวันนี้เรื่องนี้จะสิ้นสุดลง แต่ข้าไม่คิดว่าจะ
