งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “มีเรื่องที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง…ปู้เหล่าหลินจะฆ่าข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่หมิงตกใจอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าท่านพ่อได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาทเสินหวงเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าสามารถเข้าออกวังได้ตามใจชอบ แต่นิสัยเป็นคนเรียบง่าย น้อยครั้งที่จะผิดใจกับผู้อื่น เหตุใดถึงกลายเป็นเป้าหมายของปู้เหล่าหลินไปได้?
อารมณ์ตกตะลึงยังไม่จางหายไป ก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าปู้เหล่าหลินเป็นสถานที่ที่น่ากลัวแค่ไหน ต่อให้ท่านพ่อมีตำแหน่งและอำนาจ ไปไหนมาไหนมียอดฝีมือคอยคุุ้มกัน แต่จะป้องกันไปตลอดชีวิตได้อย่างไร?
“จริงอยู่ที่น้อยครั้งที่ปู้เหล่าหลินจะลงมือพลาด แต่ในเมื่อรู้ล่วงหน้า ก็ย่อมไม่ต้องกังวล”
ลู่กั๋วกงมองดูสีหน้าบุตรชายก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้อีกไม่นานก็น่าจะจบลง ไม่มีทางยึดเยื้อนานแน่”
ลู่หมิงไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ แต่เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย พลางกล่าวถามว่า “เหตุใดปู้เหล่าหลินถึงต้องการสังหารท่าน?”
ลู่กั๋วกงกล่าว “ดูแล้วน่าจะไม่ได้เป็นเพราะว่ามีคนคิดจะซื้อชีวิตข้า เช่นนั้นก็ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับตำแหน่งของข้า”
ลู่หมิงยิ่งไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าท่านพ่อเป็นเสนาบดีแห่งวัดไท่ฉาง ตำแหน่งนี้ไปเกี่ยวข้องกับกลุ่มนักฆ่าอย่างปู้เหล่าหลินได้อย่างไร?
……
……
ฟ้ายังไม่ทันสาง ลู่กั๋วกงก็ลุกขึ้นจากเตียง เขาที่ปกติมักจะขอลาบ่อยๆ กลับด
