ูขยันขึ้นมาในช่วงหลายวันนี้ ทุกวันล้วนแต่เข้าวังเพื่อว่าราชการ
ตอนที่ยืนอยู่ในอุโมงค์ประตูเมือง เขาทักทายไถ่ถามขุนนางคนอื่น ดูปกติเป็นอย่างมาก ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไร พูดอีกอย่างคือขากำลังรออะไรอยู่
ในตอนที่ออกมาจากวัง แสงอาทิตย์ยามเช้าได้มาเยือนแล้ว สายฝนที่ตกลงมาบนถนนถูกส่องสว่างจนเปล่งประกายระยิบระยับ ดูงดงามเป็นยิ่งนัก
ลู่กั๋วกงมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง แต่คิ้วกลับขมวดขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงยังไม่ลงมือ?
เมื่อมาถึงหน้าวัดไท่ฉาง ลู่กั่วกงเดินลงสะพาน มองดูชายหลังคาสีดำที่อยู่ในสายฝน ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ยิ้มๆ พลางส่ายศีรษะ
เหล่าเจ้าหน้าที่เดินเข้ามา เขามองกลับไปด้วยสีหน้าอ่อนโยน จากนั้นเดินเข้าวัดไท่ฉางโดยมีเหล่าลูกน้องล้อมรอบ มาถึงด้านในสุด
ภายในห้องอบอุ่นเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังแห้งสนิท ไม่ว่าจะเป็นหยดน้ำที่อยู่บนชุดขุนนางหรือบนขมับก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาถอนหายใจออกมาอย่างสบาย ยกถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ข้างมือขึ้นมา
ทุกเช้าเมื่อเขามาถึงที่ว่าการก็จะมีถ้วยน้ำชาวางเตรียมเอาไว้ วางอยู่ข้างมือเขาซึ่งเป็นตำแหน่งที่ยกขึ้นมาได้สะดวกมากที่สุด
ผ่านมาหลายปีแล้ว เหล่าคนงานที่อยู่ในห้องชายังคงจัดการเรื่องเหล่านี้ได้อย่างดีเยี่ยม
อย่างเช่นชาซ่านเหมยสีแดงจางๆ ในชามวันนี้ก็เป็นชาที่เขาชอบมากที่สุดในฤดูใบไม้ผลิ ส่วนฤดูอื่น เขาก็ย่อมต้องมีชาอื่นที่ชื่นชอบแตกต่างกันไป
อุณภู
