ยักษ์หาวออกมา นั่นเป็นเพราะความง่วง
ความง่วงเกิดจากความเบื่อหน่าย
สาเหตุที่เบื่อหน่ายเป็นเพราะคนที่อยู่บนเกาะเหล่านั้นไม่สามารถออกมาจากหมอกได้ เขาเองก็ไม่สามารถเข้าไปในหมอกแห่งนั้นได้ ยิ่งไปกว่านั้นบนทะเลไม่มีเรือ ไม่มีใครคนอื่น
เพราะก่อนหน้านั้น เขาได้ส่งเสียงตะโกนออกไปทีหนึ่ง
หลังจากนั้นสองชั่วยาม บนท้องทะเลที่เงียบสงบผืนนั้นพลันเกิดลมอันรุนแรงขึ้นมา ใบเรือถูกพัดจนเหมือนแก้มเด็กที่ปูดบวมขึ้นมา ส่งเสียงดังฟู่วๆ
เมฆที่อยู่เหนือท้องทะเลถูกพัดจนสลายหายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าสีคราม แต่กลับมีเสียงสายฟ้าดังขึ้นมา นั่นคือเสียงตะโกนของยักษ์ที่ถูกกาลอวกาศบิดเบือนจนเปลี่ยนรูปร่าง
เรือเทพลำหนึ่งที่มุ่งหน้ามาจากเกาะเผิงไหลกำลังล่องเข้าไปยังส่วนลึกของทะเลอย่างเงียบๆ และมีความสุข
เรือลำนี้เตรียมจะมุ่งหน้าไปยังหมู่เกาะที่อยู่ในทะเล แล้วยังจะไปยังแผ่นดินแปลกหน้าที่อยู่ไกลออกไป หลังจากนี้อีกเจ็ดปีค่อยกลับมา
การเดินทางที่ทะเยอทะยานเช่นนี้กลับต้องมาถูกบีบให้หยุดลงเพราะลมพายุและเสียงฟ้าร้องที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นมา
หัวหน้าเรือเดินมายังด้านหน้าสุดของดาดฟ้าเรือ ลมพัดมารุนแรงจนเขาต้องหรี่ตา มือขวาโบกไปมา ส่งสัญญาณบอกให้มนุษย์วิหคที่ออกไปสำรวจดูปรากฏการณ์อันตรายให้รีบกลับมา
เสียงพลั่กดังขึ้นเบาๆ มนุษย์วิหคลงมาบนดาดฟ้าเรือ เขาเก็บปีกทั้งสองข้าง บนใบหน้ายังมีความรู้สึกหวาดกลัวหลงเหลืออยู่
“ข้าถูกท่านมาพาจากแผ่นดิน
