กู้หานถอนใจออกมา “ข้ามตอนนี้ไปเถอะ”
กั้วหนานซานสะบัดมือ ภาพบนผนังหินเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ความมืดถูกแสงสว่างอันเจิดจ้าเข้าแทนที่ นั่นคือเพลิงที่คล้ายจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของเจี่ยนหรูอวิ๋นพลันหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เขาครุ่นคิดถึงเรื่องในตอนนั้น
นี่คืองานชุมนุมซื่อเจี้ยนของชิงซาน หลิ่วสือซุ่ยใช้วิชาปีศาจโลหิตใส่ตนเป็นครั้งแรก
ภาพบนผนังเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขา ภายในท้องนาที่ถูกถ่ายน้ำเข้าไปจนเต็มสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว
หลังจากนั้นหลิ่วสือซุ่ยก็มายังริมทะเล มองเห็นรูปปั้นเทพที่เก่าแก่องค์หนึ่งภายในศาลเจ้าเทพทะเลแห่งนั้น
ภาพหยุดอยู่ตรงนี้ช่วงหนึ่ง
สีหน้าของกั้วหนานซานและคนอื่นๆ แปรเปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่งอย่างมาก
ลำแสงที่ไข่มุกเม็ดนั้นเปล่งออกมาพลันดูจางลง ภาพบนผนังหินกลายเป็นสีขาว อีกทั้งฉายอยู่อย่างนั้นชั่วครู่หนึ่ง
กู้หานกล่าว “นั่นมันลานเมฆ”
กั้วหนานซานมองดูภาพบนผนัง นิ่งเงียบไม่กล่าวกระไร
ภายในภาพบนผนังมีห้องที่เงียบสงบห้องหนึ่งปรากฏขึ้นมา
ภายในห้องมีหน้าต่าง ด้านนอกหน้าต่างมีท้องทะเลและดวงดาว
แล้วยังมีโต๊ะตัวหนึ่ง
บนโต๊ะมีม้วนเอกสารและบันทึกหยกที่ปรากฏขึ้นมาบ่อยๆ
ในม้วนเอกสารเขียนความลับเอาไว้มากมาย
บนบันทึกหยกมีรายชื่ออยู่มากมาย
