บางครั้งภายในภาพจะมีหินโสโครกปรากฏขึ้นมา น้ำทะเลเมื่ออยู่ในกองหินโสโครกกลายเป็นดอกไม้จำนวนนับไม่ถ้วน
บางครั้งภายในภาพจะมีมหาสมุทรอันเงียบสงบปรากฏขึ้นมา บนผืนน้ำสะท้อนท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว แต่กลับไม่พบความเงียบสงบอย่างแท้จริงเหมือนอย่างในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาในตอนแรก
บันทึกหยกที่อยู่ในภาพเหล่านั้นพลิกเปิดอย่างรวดเร็ว แทบจะไม่สามารถมองเห็นรายชื่อที่อยู่บนนั้นได้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเป็นความตั้งใจของกั้วหนานซาน
เขาไม่รอให้ภาพฉายออกมาจนหมดก็เก็บไข่มุกไป
ภายในถ้ำตกอยู่ในความมืดชั่วระยะเวลาสั้นๆ จากนั้นจึงถูกส่องสว่างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
แต่ทุกอย่างกลับตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
กั้วหนานซานนิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
กู้หานก้มหน้า
เจี่ยนหรูอวิ๋นและคนอื่นๆ รู้แล้วว่าไข่มุกเม็ดนั้นคือสิ่งใด แล้วก็เข้าใจแล้วว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ต่างคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หม่าหวาถามพึมพำ
กู้หานเงยหน้าขึ้นมา กล่าวว่า “เขาทำได้แล้ว”
หม่าหวากล่าวขึ้นมาอย่างสงสัย “หรือพวกเราเข้าใจเขาผิดจริงๆ?”
เสียงของเจี่ยนหรูอวิ๋นพลันดังขึ้นมา
“แล้วถ้าเกิดเป็นกับดักของปู้เหล่าหลินล่ะจะทำอย่างไร?”
กู้หานมองไปทางเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าหมายความว่าอะไร?”
